سقای کربلا

گردآورنده: مجید محمدخانی

برگرفته از مقدمه کتاب:
عباس بن امیر المومنین علی بن ابیطالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبدمناف از سلاله انواری است که تمام آباء از آدم ابوالبشر تا خاتم انبیاء و امیرالمومنین صلوات الله علیهم اجمعین از بزرگان از انبیاء و صدیقین و پاکیزگانی بوده اند که به پلیدی جاهلیت و پرستش بت آلوده نشده اند. چنانکه خدایتعالی می فرماید: «و تقلبک فی الساجدین» وجود مبارک اشرف انبیاء و امیرالمومنین و سایر ائمه معصومین که آباء امامزادگان و سادات می باشند از اصلاب طاهره بارحام مطهره نقل و انتقال یافته اند. آن کسانیکه ذات حقتعالی را که بشریعتی معین فرموده اعمال و بندگی باخلاص نموده اند و خدا از ایشان راضی می باشد.
درباره پدر حضرت ابراهیم خلیل الرحمن تصریح فرموده اند که پدرش تارخ بوده و آزر بگفته بعضی مورخین عموی ابراهیم بوده که اطلاق اب بعم مجازا شایع و جاری بوده است و در قرآن مجید مذکور است: (امْ کُنتُمْ شُهَدَاءَ اِذْ حَضَرَ یَعْقُوبَ المَوتِ اِذْ قَالَ لِبَنِیهِ مَا تَعْبُدُونَ مِن بعدی؟ - قَالُوا نَعْبُدَ اِلَهَکَ وَالِهَ آبَانَکَ اِبْرَاهِیمَ وَاِسْمَاعِیلَ وَ اِسحاق) اطلاق شده باسماعیل لفظ اب و پدر و حال آنکه پدر یعقوب نبوده عموی او بوده است، همچنین بابراهیم پدر اطلاق شده درصورتیکه جد یعقوب بوده است...