بهار آواره: مجموعه شعر

از شعر مهتاب افسانه ای:
می روم که از نسیم بهاری
دامنی بسازم
بازش کنم
تا گلهای فراموش شده را
به آزادی نشان بدهم.
می روم
تا شیشه های پنجره را
ریسمانی کنم
تا افق
در آن ستاره بزاید
می روم
با دلی که در نسیم
و در شیشه
یله است.
وقتی که
آوازه ی دشت های طلایی
در صدای پرنده یی پیچید
باز خواهم گشت؛
با توبره یی از نور
که
از نسیم می تابد.
وقتی ستارگان
با صداقت شب های زمین
بوسه بر بافه ی گیسوان عشق زدند
صدای آوازم
در کوه می پیچد...