تغییر تصویر

گفتارهایی در باب اساس تواریخ اساطیری ایران و قرآن

امتیاز دهید

5 / 0

با 0 رای

نویسنده:

جواد مفرد کهلان

امتیاز دهید

5 / 0

با 0 رای

از متن کتاب:
نظر به واژه های اوستایی و سنسکریتی تای )محافظت( و ریخ )ریچ( به معنی خراش دادن )علامت‌گذاری کردن با خراش دادن(، واژه تاریخ در زبانهای ایرانی به معنی تاریخ روی دیوار و غیره بوده است:
तायते verb ۱ tAyate protect
रिखति verb ۶ rikhati scratch
रिखति verb ۶ rikhati scrape
جزء ریخ به صورت رخ در فرهنگ نامه های فارسی به معنی خطهایی است بر روی سنگ که چون ضربه‌ای به آنها رسد. رِخنه )شکاف، چاک( از این واژه گرفته شده است.
در این رابطه گفتنی است واژه شنبه )شمبه( نیز به شکل اوستایی شنَمئویه به معنی زخم و خراش است. از این روی است که در فرهنگنامه ها نام روز شنبه را شیار هم آورده‌اند. جالب است که هیئت شنپت )شمپت( نام روز شنبه را هم به اوستایی و پهلوی می‌توان به معنی شیار انداختن گرفت...

تگ:

اساطیر ایران اسطوره های ایران اوستا پژوهشهای تاریخی تطبیق اسطوره و قرآن تمدن ایرانی زبان اوستایی زبان پهلوی زبان های باستانی فرهنگ ایران باستان قرآن‌پژوهی مطالعات قرآنی واژه‌شناسی

بیشتر

ذخیره

مطالعه آنلاین دانلود

اطلاعات نسخه الکترونیکی

فرمت:

PDF

تعداد صفحات:

106

گزارش تخلف

آپلود شده توسط: