ریشه های تاریخ اساطیری و حماسی ایران

از متن کتاب:
آریانای خبر یونانیان باستان همان آریاورته وداها، منطبق بر نواحی شرق فلات ایران بوده است.
مطابق یادداشت استاد محمد جواد مشکور در کتاب ایران در عهد باستان: "آریاورته ریگ ودا به معنی جایگاه آریائیها (آریانا) و چراگاه آریاهاست و در آن می‌نویسد که در آریاورته صد زمستان و صد خزان اتفاق افتاده است".
این نشانگر آن است که نام ایرانویج (ایران اصلی) عهد ساسانی که در وندیداد و کتب پهلوی به ترتیب به خوارزم و اطراف کوه سهند (زادگاه زرتشت) اطلاق شده از همین نام آریانا (آریاورته) استخراج شده است که در اساس نه نام کشور بلکه نام اقلیم نواحی نیمه خشک و خشک شرق فلات ایران (افغانستان و حوالی آن) بوده است.
جالب است که نامهای سغد و آریاورته (مراتع آریائیها) مترادف هستند:
सु- su- (“good”) ("pure")
घास m. ghAsa meadow or pasture grass
در فرگرد اول وندیداد نام دیگر سغد، وگ آمده است که این هم به معنی سرزمین مرتع است:
गव्य n. gavya pasture land
ثاَتئیرو (سرزمین مراتع) نام اوستایی دیگر سرزمینهای شمال غرب فلات ایران
ثاَتئیرو نامی اوستایی است که در بند ۱۴ مهریشت اوستا آمده و مفهوم آن در فرهنگ واژه‌های اوستایی احسان بهرامی، گیاه خوراکی دام و انبار گیاهینه آمده است: «آن جایی که شهریاران دلاور، سپاهی آراسته فراهم کنند؛ آن جایی که برای چارپایان ثاَتئیرو کوهستانهای بلند و چراگاههای بسیار آماده شده است؛ آن جایی که دریاهای ژرف و پهناور، گسترده شده است؛ آن جایی که رودهای فراخ با انبوه خیزاب‌های خروشان به کوه و سنگ خارا بر می‌خورند و می‌شتابند به سوی مرو و هرات و سغد و خوارزم.»
بر مبنای توضیح حدود این سرزمین از اراتوستن، از رود سند در شرق است، تا خطی از کارمانیا تا دروازه‌های کاسپین (شرق دریای خزر) در غرب و از دریای عمان در جنوب است تا رشته‌کوههای توروس (منظور امتداد شرقی توروس) در شمال. استرابون ساکنان آریانا را یک ملت می‌شمارد.