زبان زنان - شماره ۱ - سال بیست و پنجم - فروردین ۱۳۲۴

«زبان زنان» به صاحب‌امتیازی و مدیریت صدیقه دولت‌آبادی در اصفهان منتشر می‌شد و یکی از مهم‌ترین نشریات تاریخ مطبوعات زنان ایران به شمار می‌رود. این نشریه اگرچه سومین نشریه ویژه زنان ایران بود (پس از «دانش» و «شکوفه»)، اما نخستین نشریه‌ای بود که با نام «زنان» و خارج از تهران منتشر شد و همچنین از نخستین نشریاتی بود که امتیاز آن به نام یک زن صادر شد.
هدف اصلی نشریه، آگاهی‌بخشی به زنان درباره حقوق اجتماعی و مدنی، اهمیت آموزش دختران، استقلال اقتصادی، بهداشت، تربیت فرزندان و مشارکت زنان در پیشرفت جامعه بود. در عین حال، «زبان زنان» از مسائل سیاسی روز نیز غافل نبود و مواضعی انتقادی، از جمله مخالفت با قرارداد ۱۹۱۹، اتخاذ می‌کرد که همین امر مخالفت برخی محافل سیاسی و سنتی را برانگیخت. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این نشریه آن بود که در سرلوحه آن قید شده بود فقط نوشته‌های زنان و دختران برای چاپ پذیرفته می‌شود. اگر مردان مقاله‌ای ارسال می‌کردند، معمولاً منتشر نمی‌شد. این سیاست در تاریخ مطبوعات ایران کم‌سابقه بود و نشان‌دهنده تلاش صدیقه دولت‌آبادی برای ایجاد فضایی مستقل برای نویسندگان زن بود.
در سال نخست، «زبان زنان» به صورت دوهفته‌نامه منتشر می‌شد و بعدها به هفته‌نامه تبدیل شد. اما فشارهای سیاسی، حملات مخالفان و حوادث پس از کودتای اسفند ۱۲۹۹ باعث توقف انتشار آن در اصفهان شد. صدیقه دولت‌آبادی پس از مهاجرت به تهران، انتشار آن را از سال ۱۳۰۰ شمسی در قالب مجله‌ای ماهانه با همان نام از سر گرفت، هرچند این دوره نیز چندان طولانی نبود.
«زبان زنان» امروز یکی از مهم‌ترین اسناد تاریخ جنبش زنان و تاریخ مطبوعات ایران محسوب می‌شود، زیرا تصویری روشن از دغدغه‌های زنان تحصیل‌کرده و فعالان اجتماعی در سال‌های پایانی دوره قاجار و آغاز حکومت پهلوی ارائه می‌دهد و نقش مهمی در طرح مباحثی مانند آموزش دختران، حقوق زنان و مشارکت اجتماعی آنان ایفا کرده است.