خلاصه کتاب به کیهان خوش آمدید
امتیاز دهید
امتیاز دهید
سفری در دنیای اخترفیزیک
خلاصه کتاب «به کیهان خوش آمدید» (Welcome to the Universe) شامل رئوس مطالب کتاب مشترک «نیل دگراس تایسون» (Neil deGrasse Tyson)، «مایکل ای. اشتراوس» (Michael A. Strauss) و «جی. ریچارد گات» (J. Richard Gott) است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. هر سه نویسنده از دانشمندان آمریکایی حوزه اخترفیزیک و کیهان‌شناسی هستند و سال‌ها سابقه پژوهش و آموزش دانشگاهی دارند.
این کتاب در واقع سفری گسترده و جذاب به دل کیهان است؛ از منظومه شمسی، ستاره‌ها و کهکشان‌ها گرفته تا سیاه‌چاله‌ها، ماده تاریک، انرژی تاریک، انبساط جهان و احتمال وجود حیات فرازمینی. نویسندگان تلاش می‌کنند مفاهیم پیچیده اخترفیزیک را با زبانی روشن و قابل فهم توضیح دهند، بدون اینکه دقت علمی مطالب را فدای ساده‌سازی کنند. یکی از نقاط قوت کتاب این است که خواننده فقط با مجموعه‌ای از اطلاعات نجومی روبه‌رو نمی‌شود، بلکه قدم‌به‌قدم با شیوه فکرکردن دانشمندان درباره جهان آشنا می‌شود.
بخشی از کتاب به کیهان خوش آمدید:
«در آغاز قرن بیستم، هشت سیاره شناخته شده بودند: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون. کلاید تومبو در سال ۱۹۳۰ پلوتو را کشف کرد. حتی تا سال ۱۹۶۲، کتاب Allen’s Astrophysical Quantities جرم پلوتو را حدود ۸۰ درصد جرم زمین ذکر می‌کرد؛ آن هم با علامت سوال، یعنی این مقدار فقط بهترین حدس موجود بود. با چنین برآوردی، پلوتو واقعاً شبیه یک سیاره به نظر می‌رسید.
در سال ۱۹۷۸، یکی از قمرهای پلوتو به نام شارون کشف شد. شارون و پلوتو، همان‌طور که باید، به دور مرکز جرم مشترکشان می‌چرخند. با مشاهده مدار آن‌ها و استفاده از قانون گرانش نیوتن توانستیم جرم پلوتو را اندازه‌گیری کنیم. نتیجه چه بود؟ جرم پلوتو فقط حدود یک‌پانصدم جرم زمین بود؛ در مقایسه با سیاره‌های دیگر واقعاً ناچیز.
راستی، نیوتن واقعاً اعجوبه بود. قانون گرانش او می‌گفت دو جسم با نیرویی یکدیگر را جذب می‌کنند که با حاصل‌ضرب جرم‌هایشان متناسب و با مجذور فاصله میانشان نسبت عکس دارد. همین قانون مدارهای بیضوی مشاهده‌شده سیاره‌ها را توضیح می‌داد. نیوتن این فرمول را پیش از ۲۶سالگی به دست آورد. او همچنین با شگفتی کشف کرد که اگر رنگ‌های رنگین‌کمان را با هم ترکیب کنیم، نور سفید به دست می‌آید. حساب دیفرانسیل و انتگرال و تلسکوپ بازتابی را هم اختراع کرد. همه این کارها را خودش انجام داد.
حالا با پلوتو چه کنیم؟ پلوتو با اختلاف زیاد کوچک‌ترین سیاره بود. در منظومه شمسی هفت قمر وجود دارند که از پلوتو بزرگ‌ترند؛ از جمله ماه خودمان. مدار پلوتو آن‌قدر بیضوی است که تنها سیاره‌ای بود که مسیر مدارش از مدار سیاره‌ای دیگر عبور می‌کرد. پلوتو عمدتاً از یخ ساخته شده است؛ حدود ۵۵ درصد از حجمش را یخ تشکیل می‌دهد. ما برای اجرام یخی منظومه شمسی واژه‌ای داریم: دنباله‌دارها.
پلوتو ویژگی‌های زیادی با دنباله‌دارها مشترک دارد. با این حال، مثل بیشتر دنباله‌دارها به نزدیکی خورشید نمی‌آید و دوباره به دوردست برنمی‌گردد. وقتی یک دنباله‌دار یخی به خورشید نزدیک می‌شود، بخار و غبار از خود آزاد می‌کند و دُمی بلند به وجود می‌آورد. خود دنباله‌دارها کوچک‌اند؛ مثلاً دنباله‌دار هالی حدود ۷ کیلومتر قطر دارد، اما دم آن‌ها ممکن است میلیون‌ها کیلومتر طول داشته باشد. پلوتو هیچ‌وقت آن‌قدر به خورشید نزدیک نمی‌شود که چنین اتفاقی برایش بیفتد. با وجود این ویژگی‌های غیرمعمول، مردم همچنان خوشحال بودند که پلوتو را در تعریف «سیاره» نگه دارند.»
خلاصه کتاب «به کیهان خوش آمدید» (Welcome to the Universe) شامل رئوس مطالب کتاب مشترک «نیل دگراس تایسون» (Neil deGrasse Tyson)، «مایکل ای. اشتراوس» (Michael A. Strauss) و «جی. ریچارد گات» (J. Richard Gott) است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. هر سه نویسنده از دانشمندان آمریکایی حوزه اخترفیزیک و کیهان‌شناسی هستند و سال‌ها سابقه پژوهش و آموزش دانشگاهی دارند.
این کتاب در واقع سفری گسترده و جذاب به دل کیهان است؛ از منظومه شمسی، ستاره‌ها و کهکشان‌ها گرفته تا سیاه‌چاله‌ها، ماده تاریک، انرژی تاریک، انبساط جهان و احتمال وجود حیات فرازمینی. نویسندگان تلاش می‌کنند مفاهیم پیچیده اخترفیزیک را با زبانی روشن و قابل فهم توضیح دهند، بدون اینکه دقت علمی مطالب را فدای ساده‌سازی کنند. یکی از نقاط قوت کتاب این است که خواننده فقط با مجموعه‌ای از اطلاعات نجومی روبه‌رو نمی‌شود، بلکه قدم‌به‌قدم با شیوه فکرکردن دانشمندان درباره جهان آشنا می‌شود.
بخشی از کتاب به کیهان خوش آمدید:
«در آغاز قرن بیستم، هشت سیاره شناخته شده بودند: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون. کلاید تومبو در سال ۱۹۳۰ پلوتو را کشف کرد. حتی تا سال ۱۹۶۲، کتاب Allen’s Astrophysical Quantities جرم پلوتو را حدود ۸۰ درصد جرم زمین ذکر می‌کرد؛ آن هم با علامت سوال، یعنی این مقدار فقط بهترین حدس موجود بود. با چنین برآوردی، پلوتو واقعاً شبیه یک سیاره به نظر می‌رسید.
در سال ۱۹۷۸، یکی از قمرهای پلوتو به نام شارون کشف شد. شارون و پلوتو، همان‌طور که باید، به دور مرکز جرم مشترکشان می‌چرخند. با مشاهده مدار آن‌ها و استفاده از قانون گرانش نیوتن توانستیم جرم پلوتو را اندازه‌گیری کنیم. نتیجه چه بود؟ جرم پلوتو فقط حدود یک‌پانصدم جرم زمین بود؛ در مقایسه با سیاره‌های دیگر واقعاً ناچیز.
راستی، نیوتن واقعاً اعجوبه بود. قانون گرانش او می‌گفت دو جسم با نیرویی یکدیگر را جذب می‌کنند که با حاصل‌ضرب جرم‌هایشان متناسب و با مجذور فاصله میانشان نسبت عکس دارد. همین قانون مدارهای بیضوی مشاهده‌شده سیاره‌ها را توضیح می‌داد. نیوتن این فرمول را پیش از ۲۶سالگی به دست آورد. او همچنین با شگفتی کشف کرد که اگر رنگ‌های رنگین‌کمان را با هم ترکیب کنیم، نور سفید به دست می‌آید. حساب دیفرانسیل و انتگرال و تلسکوپ بازتابی را هم اختراع کرد. همه این کارها را خودش انجام داد.
حالا با پلوتو چه کنیم؟ پلوتو با اختلاف زیاد کوچک‌ترین سیاره بود. در منظومه شمسی هفت قمر وجود دارند که از پلوتو بزرگ‌ترند؛ از جمله ماه خودمان. مدار پلوتو آن‌قدر بیضوی است که تنها سیاره‌ای بود که مسیر مدارش از مدار سیاره‌ای دیگر عبور می‌کرد. پلوتو عمدتاً از یخ ساخته شده است؛ حدود ۵۵ درصد از حجمش را یخ تشکیل می‌دهد. ما برای اجرام یخی منظومه شمسی واژه‌ای داریم: دنباله‌دارها.
پلوتو ویژگی‌های زیادی با دنباله‌دارها مشترک دارد. با این حال، مثل بیشتر دنباله‌دارها به نزدیکی خورشید نمی‌آید و دوباره به دوردست برنمی‌گردد. وقتی یک دنباله‌دار یخی به خورشید نزدیک می‌شود، بخار و غبار از خود آزاد می‌کند و دُمی بلند به وجود می‌آورد. خود دنباله‌دارها کوچک‌اند؛ مثلاً دنباله‌دار هالی حدود ۷ کیلومتر قطر دارد، اما دم آن‌ها ممکن است میلیون‌ها کیلومتر طول داشته باشد. پلوتو هیچ‌وقت آن‌قدر به خورشید نزدیک نمی‌شود که چنین اتفاقی برایش بیفتد. با وجود این ویژگی‌های غیرمعمول، مردم همچنان خوشحال بودند که پلوتو را در تعریف «سیاره» نگه دارند.»
آپلود شده توسط:
Ketabnak
1405/07/17
دیدگاه‌های کتاب الکترونیکی خلاصه کتاب به کیهان خوش آمدید