شعر بی دروغ ، شعر بی نقاب

این بخشی از یک شعر بلنده که از پریشب شروع کردمش ، عمری باشد در دفتر هفتم منتشر خواهد شد . این شعر در دو وزن مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن و مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن است با بندهایی مجزا ولی پیوسته در معنا:
برگرد و ببین یک شبه من پیر شدم
بر حلقه ی حبس قفل و زنجیر شدم
برگرد و ببین چگونه لبریز تبم
هم سوختم و بخار و تبخیر شدم
.
.
.
در شهر خودم اسم مرا دار زدند
در گوش فلک کفر مرا جار زدند
بر چشم تو یک پرده ز پندار زدند
آن وقت مرا گردن اجبار زدند
.
راهی به دلت ز دشت هموارزدند
بر گفتن من لجام و افسارزدند
هم راه تو را به دست اشرار زدند
هم حلق مرا به سرب گفتار زدند
برخیز ببین دست دلم را بشکست
آن غم که به روی سینه ام چله نشست

دردهاى من به من باز گردید
حالا که نیستید چنان بى دردم
که خود را فراموش کرده ام
چشمهایم
به من انچه را نشان میدادند که تنها تنفر بود
و وقتى بسته میشدند
انچه را نشان میدهند که ارزویش را دارم
چگونه انتخاب نکنم
مرگ را را در این زمان؟
وقتی عمر به اخر مى رسد ان چیزى که برایش زندگى میکردى
به کجا خواهد رفت؟
••••••••••••••••••••••
گرمایشان بدون نام است
گرمای تو هم...
کسى روی درختها اسمى نمیگذارد
نشنیده‌ام تا به حال کسی
نام گلی را بپرسد
فروتن و بی‌ نام از خاک بیرون میزند
مثل گرمای
دستان تو

بهترین کارهایی ست که از شما خوانده ام کیلر عزیز! یک عاطفه ی قوی در هر دوشعر هست که زبان را از بازیها و آرایه ها بی نیاز می کند.
دو نکته که به نظرم می آید:
1- شعر اول در محور افقی بسیار قوی است اما در محور عمودی ضعیف است. یعنی بندهای زیبایی است که خوب به هم چفت نشده اند و نخ اتصالشان مبهم است. مثلا بند اول گواهی می دهد که دردی نیست. و شاعر با خبر از درد بی دردی خواهان باز گشت دردهایش است. اما در بندهای بعدی این همه درد با مرجع وجود دارد که در تناقض با بند اول قرار می گیرد.
2- شعر دوم بسیار زیباست اما با ایجاز می تواند زیباتر هم بشود. به نظرم نکته ی شعر را در بند اول فاش کرده اید (که تاثیر کار را کم کرده) و دوباره در آخر شعر تکرار می کنید. اگر بند اول حذف شود؛ به این صورت:
کسى روی درختها اسمى نمیگذارد
نشنیده‌ام تا به حال کسی
نام گلی را بپرسد
فروتن و بی‌ نام از خاک بیرون میزند
مثل گرمای
دستان تو
هم ایجاز کار بالاتر می رود و هم نکته ی شعری کار موثر تر منتقل می شود.
در همین شعر آخر هم
در هتلى زنی همسایه ى من بود
که هر شب آرام گریه میکرد،
در اتاق بغلى
یکی از عبارت های بلد شده را می توان حذف کرد بی اینکه به معنا لطمه ای بخورد.
نظرات شخصی من بود:-)

sagaro نوشت:
قابل توجه محسن جان
آهسته ، کسی خفته که هیچ، میل بیدارش نیست
برگرد برو که وقت دیدارش نیست
بی حوصله از دست کشاکش کسان
هیچ است دگر زحمت انکارش نیست
از بس که سپرده دل به هر وعده ی هرز
نه میل سخن نه رنج اصرارش نیست
آهسته ، کسی مریض و تیمارش نیست
دستی به پرستاری بیمارش نیست
آهسته ، آهسته ، آهسته ، کسی مرده و او
محتاج ترحم از لب یارش نیست
زخمی که زدی نشان احساسش شد
بی فکری او غلام افکارش نیست
فروردین ٩٢

نه دلی مانده ،نه پای ،پای برای وعده،وعده های پوچ؛وعده بود برای موندن،موندن به بهای چی؟،بهای هیچ شدن،تباهی شدن،شدنی مثل بازگشت به دروان کودکی،بازگشت به اغوش گرم مادر، یاد باد اون دوران،دورانی بود ،دربیابانش هم احساس تشگی نمیکردی،ولی علفهاش هم مثل الانت هستند؛راهی باید جست،راهی کندو کاو کرد،رفتن برای ماندن ترجیح دادن؛ تنها راه رفتن در خود هست..
29/4/92تقدیم به تو داداش عزیز وبزرگوار:x;-):-)

sagaro نوشت:
بنده را معاف کنید . من حس گرفتم از شعرتون ، همین انتقال حس از هر چیزی برای من در شعر مهم تره

سلام . شما لطف دارین. نقد شما دوستان خوب ، زینت بخش شعر های کتابناکی هاست ( بی تعارف)
بر گرد من دیواری نیست
بر گرد تو دیواری نیست
ما خود به گرد خویش دیوار می زنیم!
********************
دیوارها !
چه بخواهید ، چه نخواهید
ما
دست هایمان بلند می شود
و ... یک روز با پنجره ، همسایه می شویم...

در هتلى زنی همسایه ى من بود
که هر شب آرام گریه میکرد،
در اتاق بغلى
و من عاشق‌ او شده بودم
فردا صبح
در رستوران هتل
چهره‌ های همه‌ی زنان را مطالعه کردم
ایا او زن زیباى میان‌ سالی بود
که با دوستش صحبت مى کرد؟
یا دختر جوانی که
نانش را مثل یک تکه از بهشت مى خورد؟
در شهرهای سرد بسیار
هر وقت چایى سفارش می‌دهم
در مکان‌ها و هتل هاى ناشناس
هنوز میگویم
یادش بخیر
••••••••••••••

پ.ن:نوشته شده بعد از دیدن فیلمى عاشقانه در تنهاییم،یکم سخته یه فیلم عاشقانه رو تنهایى ببینى:)

بنده را معاف کنید . من حس گرفتم از شعرتون ، همین انتقال حس از هر چیزی برای من در شعر مهم تره :)

قابل توجه محسن جان ;)
آهسته ، کسی خفته که هیچ، میل بیدارش نیست
برگرد برو که وقت دیدارش نیست
بی حوصله از دست کشاکش کسان
هیچ است دگر زحمت انکارش نیست
از بس که سپرده دل به هر وعده ی هرز
نه میل سخن نه رنج اصرارش نیست
آهسته ، کسی مریض و تیمارش نیست
دستی به پرستاری بیمارش نیست
آهسته ، آهسته ، آهسته ، کسی مرده و او
محتاج ترحم از لب یارش نیست
زخمی که زدی نشان احساسش شد
بی فکری او غلام افکارش نیست
فروردین ٩٢

برای اندوهم
کبوترانی ست...
گاه عبور می کنند از آیینه...
.
.
.
.
مضراب چندم است مهربان
که ورق می خورد دلم
حالی که جهان
نشسته کولی وار
و می خواند ترانه های غمگین اش را
**************************
جناب بیک پور خوشحال می شم شما و دوستان نقد بفرمایید.

والا من منتقد نیستم . لذت میبرم از اشعار رفقا . شعر خانم آتیفرد پخته و دلنشین بود . شعر بانو گیلدخت با کم و زیاد کردن چند کلمه به عروض کامل میرسد . شعر سپید دوستمان سوفیا پر احساس و واقعیست ، بهتر است در چینش بندها بازنگری شود . شعر محسن رو به پیشرفت است ولی باید مشخص کند نثر محاوره ای کوجه را سرمشق دارد یا نثر کتابی را ، ترکیب ایندو با هم زیبا نیست . شعر کیلر گرامی پراستعاره است و موثر از شعر نوین جهانی . شعر بانو شیدای صحرا از بعد دغدغه های شخصی ویران کننده است . نکنید با ما اینکارو رفقا :(

tankamanee نوشت:
کابوس میبینم که دور هستم؛دور وتنها هستم؛دور از خودم؛باید خودم را رها کنم؛پیرامونت کسی نیست
همه سراب هستند؛تزویر هستن؛راهی باید گشود برای اتمام بازی ،بازی نبود ،تماشخانه بود؛تماشاگر تزویر و سراب،همه نقشه ها را گرفته بوند؛نقشی نمانده بود برامون؛خودم بودم ؛خویشتن واقعی؛ تنها در صدای سکوت!...
29/4/1392

فراموش کردم بگم که، نقدی و نظری دارید حتما بگین دوستان:);-)