نخلبند شعرا: احوال و منتخب اشعار خواجوی کرمانی

این کتاب پژوهشی درباره زندگی‌نامه، احوال و برگزیده اشعار شاعر بزرگ قرن هشتم، خواجوی کرمانی است. این اثر در سال ۱۳۰۷ خورشیدی چاپ شد و از نخستین کوشش‌های علمی در زمینه معرفی دقیق این شاعر است.

«نخل‌بند شعرا» یا «نخل‌بند شاعران» لقب معروف کمال‌الدین محمود خواجوی کرمانی، شاعر و عارف بزرگ ایرانی در قرن هشتم هجری (دوره ایلخانان و آل اینجو) است.
واژه «نخل‌بند» در اصل به کسی گفته می‌شود که شکوفه‌ها و آرایه‌های مصنوعی را به درخت نخل می‌بندد یا باغبان و سازنده تزئینات گیاهی است.چون خواجو در آرایش کلام، ابداع مضامین زیبا، و به هم پیوستن الفاظ و معانی ظریف در شعر مهارت بسیار بالایی داشت و استعاره‌ها و صنایع ادبی را مانند نقش‌ونگار به هم پیوند می‌زد، به او لقب «نخل‌بند شعرا» دادند.
ویژگی‌های شعر خواجو:
- استاد در انواع قالب‌ها: او در غزل، قصیده، مثنوی و حتی طبع‌آزمایی در وزن‌های گوناگون توانا بود.
- تاثیر بر حافظ: غزل‌های شورانگیز او پل ارتباطی میان شعر سعدی و حافظ به شمار می‌رود و حافظ شیرازی نیز از سبک و شیوه او الهام گرفته است.