فصلهای زندگی

اشعار جمع آوری شده در این دفتر که نخستین مجموعه شعر سبک نیمایی شاعر غلامرضا محمودی می باشد، سروده‏ های او طی سالیان دراز است. از زمانی که برخی در مجلات ادبی آن روزگار و مخصوصا در فردوسی چاپ می‏شدند و بعدها در هفته نامه‏های محلی شهر زادگاهش بوشهر، اشعار متاخر او که به خواهش و پافشاری دوستدارانش از بوته‏ ی فراموشی سر در آوردند. چیزی که در ماندگاری آن‏ها بغیر از آن که در اذهان عده‏ ای مانده و خواهند ماند، بصورت نشر و بر روی کاغذ هم برای دوستداران و مخاطبان شاعر مانده و به دست فراموشی سپرده نخواهند شد. از آن جا که شاعر یکی از پیشکسوتان دوران خویش است، جانب انصاف را باید رعایت نموده تا ما دوستداران او و سروده‏ هایش، به مجموعه‏ ای از اشعار ایشان دسترسی داشته باشیم. در اینجا یکی از اشعار این دفتر را با هم مرور می کنیم:

افسوس



کاش،

 ای کبوتر بهت آلود -

- بر گنبد طلایی شهزادگان و شاهان !

جغدی غریب بودی،

 ، ویرانه‌های ذهن خراب خویشتنت را

سر تکیه داده به بال و پر شکسته‌ی خویش



و یا

سگ سیاه و پریشان روستایی بودی -

- نحیف و خاک آلود ،!



ولی دریغ

 که کبکی

 سر به برف اندر

که هیچکست نمی‌بیند

 «گمان کنی»

 اما -

- سر هزار تفنگ طلا ،

 ، تو را نشانه گرفته است

 از میان برف

دگر ،

 ولی

 افسوس