ملک‌ناصرالدین خطیر

او کار ادبی خود را در سال‌های پس از ۱۳۲۰ آغاز کرد. اثر تالیفی او به نام «شب‌های عاشق» در همین دهه منتشر شد که نشان می‌دهد او در این دوره جوانی اهل قلم و صاحب‌ذوق بوده است. در تمام نشریات آن زمان از جمله مجلات هنری و کتاب هفته، از او با عنوان «دکتر ملک ناصرالدین خطیر» یاد شده است. این عنوان احتمالاً نشان‌دهنده تحصیلات او در رشته دکتری ادبیات، حقوق یا پزشکی بوده که در آن دوران معمولاً برای تحصیل‌کردگان فرنگ یا دانش‌آموختگان عالی استفاده می‌شد. پیش از همکاری با احمد شاملو، او عضو تحریریه و از نویسندگان و مترجمان مجله مشهور «عالم هنر» در سال ۱۳۳۰ بود. او در این مجله در کنار بزرگان دیگری چون سعید نفیسی، علی کسمایی و رضا سیدحسینی قلم می‌زد. بررسی آثار او نشان می‌دهد که به رمان‌های روان‌شناختی، اجتماعی و اگزیستانسیالیستی فرانسوی علاقه داشته است (مانند ترجمه رمان بازی زندگی اثر موریس تسکا در سال ۱۳۳۵). آخرین ردپای پررنگ او در فضای فرهنگی ایران به همان سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ و اواخر انتشار مجله کتاب هفته بازمی‌گردد. پس از آن، نام او در محیط‌های رسانه‌ای دیده نمی‌شود که حدس زده می‌شود یا به خارج از کشور مهاجرت کرده یا گوشه‌گیری اختیار کرده است.