عبدالمجید مجیدی

(1307 - 1392 هـ.خ)

او وزیر تولیدات کشاورزی و وزیر کار، وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه ایران در سال‌های (۱۳۵۶–۱۳۵۱) در کابینه‌های مختلف هویدا بود. مجیدی یکی از تکنوکرات‌های برجسته و از مدیران کلیدی برنامه‌ریزی اقتصادی در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ ایران بود. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده حقوق دانشگاه تهران، دکتری خود را از پاریس دریافت کرد و با گرفتن بورس بنیاد فورد، فوق‌لیسانس مدیریت دولتی را از دانشگاه هاروارد گرفت. مجیدی کار خود را در سازمان برنامه آغاز کرد و به دلیل شایستگی و تخصص فراوان در امور بودجه، مورد توجه امیرعباس هویدا قرار گرفت. او در سال ۱۳۴۷ به عنوان وزیر کار و امور اجتماعی منصوب شد و حدود چهار سال در این مسند به فعالیت پرداخت. مجیدی پس از آن به عنوان وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه انتخاب شد و هدایت برنامه‌های توسعه کشور را در دوران وفور درآمدهای نفتی بر عهده داشت. او که همسرش منیر وکیلی (خواننده مشهور اپرای تهران) بود، در آستانه انقلاب دستگیر شد اما توانست از زندان بگریزد و به فرانسه مهاجرت کند. وی سال‌ها بعد خاطرات صریح خود را درباره دلایل سقوط حکومت پهلوی در پروژه تاریخ شفاهی هاروارد ثبت کرد.