روز سیاه 3/8/1192

کسانی که با نوشته های آگاهنده ای چون کتاب دو قرن سکوت شادروان زرین کوب به ناسازی می پردازند ، آماژشان روشن است . آنها نمی خواهند ایرانیان به راستی ها دست یابند ، چرا که از دست یابند ، دیگر فریب حجاز پرستان را نخواهند خورد و کسی نمی تواند کلاغ را رنگ کرده و جای توپولوف به آنها بیندازد . چنین کسانی با هر چیزی که بربسته به ایران باشد ، به ستیز می پردازند و می کوشند آن را از ورسنگی بیندازند . سخن گفتن به پارسی سره و گسترش آن ، ایشان را بسیار می آزارد و دوست دارند بیشتر و بیشتر واژگان عربی را به زبان فارسی اندر کنند تا ایرانیان همچون مردم مصر ، کیستی خود را برباد داده ببینند . آنگاه که این کیستی از میان رفت ، سوار ایرانیان شدن و آنها را به سوی حجازپرستی رانده بسی آسان تر می شود . روش حجازپرستان ، زیرکانه ، هوشمندانه و پلشت است . آنها در گام نخست می کوشند کیستی انسان ها را از آنها بگیرند و چنین کنند که او دیگر بجایی بسته و بربسته نباشد. آن ایرانی ای که کیستی ایرانی او را بزدایند ، بی گمان گرفتار اجنبی پرستی خواهد شد . نمونه آن را در میان کسانی که شیفته و پیروی باختر و اروپا هستند می توان دید . حجاز پرستی هم در همین گروه اجنبی پرستی جای دارد . شما درون یک لیوان تهی آب توانید ریخت . اگر لیوان از پیش خود پر از آب باشد چنین کاری شدنی نیست . حجازپرستان نخست آب لیوان را که همان کیستی ایرانی ما هست تهی می کنند . آنگاه که لیوان تهی شد ، پر کردن آن با حجاز پرستی کار سختی نیست . گاهی هم حجازپرستان لیوان را می شکنند و بجای آن ظرفی سفالی که بوی تعفن شترهای حجاز را می دهد جایگزین می کنند . سخن بس دراز است . کوتاه آنکه ما ایرانیان چون مصری ها ، بخت برگشته و تیره روز نشدیم ، چون زبان و فرهنگ خود را نگهداشتیم . حجازپرستان از این روی است که در ازمیان بردن فرهنگ ایرانی ، از زمان خلیفه دوم تا امروز ، بسی می کوشند.

گذر عمر پربار و ارزشمند شما ، از شیوه نوشتار شما آشکارا روشن است و می درخشد . به ویژه از نام ازدواج با محارم که برای خود برگزیده اید !! بگذریم ... نخست آنکه شما از نوشته من را آنچنان که خواسته اید چمی برگرفته اید . پیشنهاد می کنم آن را دوباره بخوانید و اگر درنیافتید ، بارها و بارها بخوانید تا سرانجام دریابید که در مثال ، حاجت مناقشه نیست . درباره کتاب دیگر زرین کوب نوشته اید . این پرسشی هست که برای خود من هم سالهاست در میان است و آن سندرم پارادوکس و تضاد در اندیشه برخی از نویسندگان بزرگ . خود شادروان زرین کوب با آنکه در کارنامه اسلام بر نوشته های دانشی خود در دو قرن سکوت کم و بیش برگشته است ، با اینهمه تا زمان مرگ ، کتاب دو قرن سکوت خود را بهترین نوشته خود می دانست. چرا راه دور برویم . همین احسان طبری که یکی از بزرگترین تئوریسین های جهانی کمونیسم بود ، در سالهای پایانی زندگی اش در تلویزیون به غلط کردن افتاد و گفت من با خواندن کتاب های مطهری از گمراهی درآمدم . گویا تا پیش از این در بازه عمر دراز خود کتاب های مطهری را ندیده بود ونمی دانست چنین کتابی هم هست ! پیشنهاد ما به شما اینست که به همان ازواج با محارم بپردازید که آنچنان شیفته اش هستید که چنین نامی بر خود نهاده اید . البته این یک پیشنهاد است وگرنه می توانید به عمر پربار و ارزمند خود ، آنچنان که نوشته اید بپردازید.

ایرانیمیز وار السون ، پانترکلری محو السون .

کتاب دو قرن سکوت از کتاب های بسیار سودمندی هست که هر ایرانی باید بخواند تا بداند چه بر سر نیاگانش آورده اند و چگونه به امروز رسیده است . این کتاب به خوبی حجازپرستی را به همگان می شناساند و ریسمان هایی که حجازپرستان یافته اند ، پنبه می کند. اگر نگاهی به پایان کتاب و بخش سرچشمه های آن بیندازید ، از این که نویسنده دانا و دانشمند اینهمه ریفرنس را در نوشتن این کتاب به کار گرفته است ، شگفت زده می شود . اما درباره مطهری که دوستان از او سخن می گویند . خود من این روزها در خواندن کتاب کشف الاسرار آیت الله خمینی هستم و می دانیم که مطهری شاگرد او بود . چه مطهری و چه آیت الله خمینی ، آنگاه که سخن از بررسی فقه ، احکام اسلام ، حدیث ، تفسیر و مانند اینها می شود ، الحق و الانصاف بسیار با سواد و دانشمند هستند و آنگاه که سخنی بیرون از کرانه قرآن و دین بیاید ، سخنانشان با مورد نخست ، فاصله ای از زمین تا آسمان می یابد . از دانشمندی بزرگی همچون اینشتین هم نمی توانست انتظار داشت که به خراشگری و پیوند قلب بپردازد . خراشگری و پزشکی ، ویژه کاری ای دیگر جدای دانش فیزیک و اختر شناسی است . درباره فقه و قرآن هم همینجور است. شوربختانه نادان ها می پندارند هرکس که به فقه و دانش قرآنی چیره باشد ، همه چیزهای دیگر را هم می داند و اینها همان زیانکارانند.

ناشری می گفت : نویسنده ای در فروردین 1402 کتاب درباره زبان پارسی ، به پارسی سره ، نوشته است . ممیّز وزارت ارشاد به این کتاب از برای پارسی سره نوشتن اجازه چاپ نداده است ! گویا همه ما را آرام آرام دارند به سخن گفتن و نوشتن به عربی وا می دارند.