حامد

درود خواستم مطلبی عرض کنم (مشروطیت سلطنت نیست!) بیشترین مطلب در مورد مشروطیت را در رابطه با امریکا نوشتند

در «چای نیمه شب» هم شرکت کردم. هیتلر در میان دو بانوی منشی اش یوهانا ولف و ترودل یونگ نشسته در استکانی با انگاره نقره ای چای می نوشید. آن شب به خصوص با سفیر هه ول نماینده ریبن تروپ در قرار کل گفتگو می کرد. قبلا به من گفته بود : «اسکورزنی هر وقت به میان ما آمدید، همیشه به اجتماعات ما دعوت خواهید شد. من همیشه از دیدارتان خوشحال می شوم» از پیشوا تشکر کردم ولی دیگر در این «چایهای نیمه شب» که اغلب تا ساعت سه یا چهار بامداد طول می کشید شرکت نکردم. در این محفل بود که بسیاری از اشخاص به برکت چاپلوسی و دسیسه و زدوبند به مقاماتی می رسیدند. مشروط بر اینکه توجه مارتینبورمان رئیس دفتر هیتلر را که همیشه حاضر بود قرار گیرند. گفتگوهای آزاد که پس از جنگ انشتار یافت مدعی است که مکالماتی را که در طی برخی از «چایهای نیمه شب» صورت گرفته بیان کرده است دو تن از همکاران بورمان به اسامی هانری پیکرت و دکتر هاینریش هایم بدون استحضار هیتلر مامور شده بودند سخنان پیشوا را به خاطر بسپارند و سپس روی کاغذ بیاورند دکتر هایم تصریح می کند که این گفتگوها را از حافظه اش می نوشته و تنها گاهی بعضی مطالب مهم را روی کاغذی که روی زانویش می نهاده به سرعت یادداشت می کرده است بورمان متنی را که به او تسلیم می کردند باز بدون استحضار هیتلر جرح و تعدیل می کرده است از سوی دیگر ناشران گفتگوهای را که به نظرشان پاره ای از قسمت ها قابل چاپ نبوده، متن را دستکاری کرده اند. بنابراین مورخان باید این کتاب را با قید احتیاط زیاد تلقی کنند و به اصالت آن مشکوک باشند. مارتین بورمان که به شدت ضد مذهبی بود هیتلر را بهصورت یک آدم خدانشناس و ضد کاتولیک معرفی کرده است در حالی که هیتلر که با مذهب کاتولیک بار آمده و تربیت شده بود هیچ گاه آن مذهب را نفی نمی کرد. بلکه بر عکس بارها گفته و تکرار می کرد که کلیسای روم و امپراتوری بریتانیا دو رکن تمدن غرب می باشند. اکنون دچار این ضعف شده ام که فکر می کنم شاید اشتباه کردم که هر بار به «چای نیمه شب» دعوت می شدم. در آن شرکت نکردم. در این صورت امکان می یافتم که پیشوا را متوجه واقعیت های بکنم که اطلاع نداشت می گویند امکان نداشت بتوان نظری مخالف با عقیده هیتلر ابراز کرد.. این موضوع عاری از حقیقت است. او با کمال میل بحث با مخالف را می پذیرفت مشروط بر اینکه مخاطبش کاملا به موضوع احاطه داشته باشد و راه حل منطقی پیشنهاد کند. صفحات 382 و 383 جنگ ناشناخته اثر اتو اسکورزنی

<p>پس از اینکه من در پی رای نادرست به جنگ با عراق [و دیدن مرگ، آوارگی، آشوب و ناامنی برای مردم]، سالها از افسردگی رنج بردم، بر آن شدم تا این کتاب را بنویسم.</p><p>من در جایگاه یک واقعگرا (realist)، در آزمون [تصمیم‌سازی درباره‌ی] بزرگترین چالش روزگار شکست خوردم. زان پس این سخن ابوحامد غزالی، فیلسوف ایرانی، آویزه‌ی گوش من گردیده است که</p><br><p>"یک سال هرج و مرج، بدتر است از یکصد سال استبداد"</p><br><p>&nbsp;The Tragic Mind <br>Fear, Fate, and the Burden of Power<br></p>

درود سفری دور و دراز در ایران بزرگ «خاطرات ریچارد نلسون فرای» ص 7 شکوه ایران همواره فرهنگش بوده است. شعر، موسیقی، هنر و معماری ایران، همه در پهنه ای وسیع شکل گرفته است. بسی بزرگتر از کشور امروزی که پایتختش تهران است. ایران بزرگ در گذشته شامل بخش قفقاز، افغانستان و آسیای مرکزی بود با تاثیرات فرهنگی که تا چین و هند و جهان سامی می رفت. زندگی من وقف ترسیم و تشریح نفش ایران بزرگ در تاریخ تمدن ها شد. در اوت 1953، اندکی پیش از سقوط دکتر مصدق، نخست وزیر ایران، علی اکبر دهخدا، مولف و شاعر شهیر ایرانی، به من لقب ایران دوست داد. برای من ایران به معنی همه سرزمین ها و مردمانی که به ایرانی سخن می گویند و می گفتند و در آنها فرهنگ های چندگانه ایرانی وجود داشت

درود ما همه در این کشور زندگی می کنیم و سوار بر یک کشتی هستیم و باید راه تبادل افکار و عقیده را در کمال آرامش یاد بگیریم بیان باید مسئولانه و از داده های واقعیت گرایانه باشد نه از روی جهل و خیالبافی از بیانات دو بزرگوار گرچه خیلی ادبیات پسندیده ای نداشت اما غم وطن درش موج می زند حالا هر کدام با سویه ای، باید درک بکنیم سقوط و افول کشور در سرنوشت ما و در سرنوشت آیندگان فرزندان ایران زمین تاثیری مستقیم دارد و از اول همه دوستی و دوست داشتن را در زندگی بفهمیم معلم اول ارسطو، دوستی را شرط لازم برای هر زندگی جمع می دانست در کتاب هشتم اخلاق نیکوماخوسی می گوید: اهتمام بعدی من... بحث از دوستی است. چون دوستی یک فضیلت است و بالاتر از آن جزء جدایی ناپذیر زندگی جمعی دوستی برترین مصلحت در هر کشور است. چون بهترین نگهبان آن در برابر آشوب ها و انقلاب ها علیه ی وحدت جامعه ی سیاسی است. ما روزی باید یاد بگیریم باهم درست سخن بگویم با احترام