Hoorsaam

تو خود کتاب هم نویسنده ادعایی نکرده و توضیح داده توی پیشگفتار من پیشگفتارش رو از یک کانال تلگرامی که از زبان خود مولف گذاشته بود گذاشتم تو کامنتا، ولی خب اون راهکارهایی که پایان کتاب داده رو من خوندم و میشه گفت جزو راهکارهای خوب و جالبی هست که بازم بر اساس گفته خودش اگر یک سامانه‌ی حکومتی ایراندوست بالای سر ایران باشه میتونه اینارو پیاده کنه و به رفاه نسبی برسیم

در اصل معرفی کتاب از زبان نویسنده اینه که تو خود کتاب هم اومده: در این کتاب رده‏‌بندی نوشتار به این گونه است که نخست، نوشتاری ادبی با درون مایه‌ای ناآشنا آغاز شده و سپس آرام‏‌آرام به دشواری‌های مردمان پرداختم و بانی آن دشواری‌ها را به نمایش گذاشتم. پس از آن به دادن راهکاری برای رهایی مردم سرزمین پُربارمان پرداخته شده. جُستار‌ها فراوانند هرچند که باید بیشتر از این هم می‌‏‌بود، چون رنج مردم جهان و سرزمینم به یکی و چندتا پایان نمی‏‌یابد و سختی‌ها و بانی آن‌ها بسیارند. این جستار‌ها و درون‌مایه‌هایش پس از چندین برگ نوشتار ادبی که شاید برای سرنخ دادن و پیش‏‌زمینه‌ای برای آماده سازی ذهن شما باشند، در برگیرنده‌ی نوشتاری بدینسان هستند: خانواده، ستم، ستمکار و ستمدیده، بردگی و آزادگی، هازمان(جامعه)، اندکی تاریخ، مرزها، پرچم، جنبش‌های جدایی‌خواه و پانیسم‌ها، جهانخواران و ستمکاران جهانی، اپیون(مخدر)، سامانه‌ی آموزشی، رسانه، ملی‌گرایی، ایران و سرزمین‌های جدا افتاده از آن، اختلاف طبقاتی، زن‌ستیزی، مردستیزی، محیط‏‌زیست، دولت‌های ملیت‌ستیز، مردم، سامانه‌ی سرمایه‌داری، جوانان و... همچنان بر پالایش زبان پارسی از واژگان بیگانه پافشاری شده. زبان و فرهنگ پر بار ما در این زمانه، تنها چیزیست که می‌‏‌تواند دربرابر تاریکیِ جهان نوین و پست‌سرشتانِ افسار به دست آن، جامه‌ی رزم به تن کند و پیروز شود، همان‌گونه که هزاره‌ها با کمری شکسته توانسته و اکنون هم خواهد توانست. باشد که جایگاه بنیادین مردم و فرهنگ و زبان کشورمان ایران به زودی آشکار شود و ایرانِ بزرگ، بار دیگر با یکدلیِ مردمِ آن ریخت بگیرد و بیش از این در بی‌هویتی به سر نبریم.

این کتاب از جنبه ادبی و جامعه شناختی و البته کاربرد واژگان بی نظیره، حس میهن پرستی و دلسوزی برای مردمان جدا افتاده از وطن رو‌ عالی بیان کرده، یه جور حس پدرانه نسبت به بچه‌های ایران داره