پیمان

چه احساسی از خواندن این اشعار بهتون دست داد چندین برابر وقتی اشعار ترکی استاد رو می خوانم احساس می کنم سرودن چنین اشعاری بدون داشتن قلبی پاک غیر ممکنه گویا هرکدام از ما شهریاریست با غمی سنگین در دل با غمت پهلو زدم غم پهلوان است ای پری

استاد شهریار نامه ای دریافت می کند که روی پاکت یا داخل آن نشانی از فرستنده اش نبود.و در نامه نوشته شد بود: " شهریار عکست را در مجله ای دیدم خیلی شکسته شده ای سخت متا ثر شدم. گفتم : خدای من این چهره ی دلداه ی من است.این همان شهریار است. این قیافه ی نجیب و دوست داشتنی دانشجوی چهل سال پیش مدرسه دار الفنون است. نه من خواب می بینم. سخت اشک ریختم. بطوریکه دختر کوچکم سهیلا علت دگرگونیم را پرسید؟به او گفتم:عزیزم برای جوانی از دست رفته و خاطرات فراموش نشدنی آن دوران.به یاد آن شبی افتادم که می خواستی مرا به خانه امان برسانی.همان که به در خانه رسیدیم گفتم نمی گذارم تنها برگردی و وقتی ترا به نزدیک منزلت رساندم تو گفتی صحیح نیست یک دختر در این دل شب تنها برود و دوباره برگشتیم و آنقدر رفتیم و آمدیم که یکدفعه سپیده دمیده بود. و یادت هست که والدینم چه نگران شده بودند.آیا یادت هست به ییلاقمان پیاده آمد بودی و من در اتاق به تمرین سه تاری که بمن یاد داده بودی مشغول بودم واکنون نیز گهگاه سه تار را بدست می گیرم و روز بعد استاد پاسخ نامه دوست جوانیش را که پری خطاب می کردچنین سرود: پیر اگر باشم چه غم، عشقم جوان است ای پری وین جوانی هم هنوزش عنفوان است ای پری هر چه عاشق پیر تر عشقش جوانتر ای عجب دل دهـــد تاوان اگـر تن ناتـوان است ای پــــری پیل مــاه و ســال را پهـــلو نمـــی کـــردم تهـــی با غمت پهلو زدم، غم پهــلوان است ای پــــری هر کتاب تازه ای کـــــــز ناز داری خـــود بخــــوان من حریفی کهنه ام،درسم روان است ای پری یاد ایامــــی که دلــــهــــا بود لــــــبریز امیـــــــــد آن اوان هم عمر بود،این هم اوان است ای پری روح سهراب جوان از آسمان ها هم گذشت نوشدارویش، هنوز از پی دوان است ای پری با نــواهــای جـــرس گاهـــی به فـــریادم بــرس کیــــن ز راه افــتاده هم از کاروان است ای پری کـــام درویشـــــان نداده خـدمت پیران چه سود پیــــر را گــــو شــهریار از شبروان است ای پری

کتابی عمیق و پر محتوا وکاربردی تنها کتابی رو که می تونم با این کتاب مقایسه کنم تائو یوگا و چی کنگ استیون یودلا است دانلود رو به همه دوستان توصیه می کنم با تشکر از fazzell و استاد همایون خرم

ما چو شطرنجیم اندر بردو باخت بردو باخت ما زتوست ای خوش صفات در بین اساتید شطرنج که بازیهاشون رو بررسی کردم هیچ استادی تاثیر گزارتر از دکتر آلخین نبوده! کسی که با شطرنج زندگی کرد و با شطرنج مرد. مردی که قهرمانی شطرنج رو تا زمان مرگش حفظ کرد بازیهای این اسطوره شطرنج دارای ترکیبات پیچیده و قوه قضاوت عمیقی میباشند در عین حال که از قوانین رایج شطرنج و گشایشها پیروی می کرد در عین حال ناقض قوانین رایج نیز بود گشایش آلخین(1-e4 Nf6) یکی از این ابتکارات بود. با ورود برنامه های قدرتمند شطرنج از جمله فریتز که حتی توانستن گری کاسپاروف رو شکست همواره این سوال در ذهنم بود که در مسابقه این قهرمانان شطرنج با کامپوتر نهایتا کدام یک پیروز میدان خواهد بود ؟ یا کلی تر در مصاف انسان و ربات آیا روزی ماشینها یا روباتها از لحاظ قدرت و هوش بر انسان برتری خواهند یافت؟

دوست گرامی بردبار بر خلاف نظر شما من معتقدم مولانا و شهریار شباهت های بسیار زیادی بهم دارند و تفاوتهایشان اندک است شما بر اساس چه معیاری شهریار را از جرگه شعرای بزرگ خذف می کنید؟ هر چند همانطور که استاد رو شن ضمیر در متن کتاب اشاره کردن منظور سنجش این دو شاعر بزرگ نبوده است(در اینجا منظور من بهیچوجه سنجش بین این دو شاعر جاودانی نیست چرا که راه این دو سخنور بزرگ از هم جداست ص7) همانطور که اشاره کردید کتاب را نخوانده اید اما قضاوت کردید قضاوتی نادرست. azini : مولانا کجا وشهریار بخاطر عشق زمینی کجا دورود بر عشق زمینی،عشقی که هدایت گر انسان به کمالات و عشق الهی است azini: بطورکلی میگم اکثرشعرای بعدازحافظ بیراهه رفتند.به این جمله آخرتوجه کنیدتابفهمیم دانشمندان وشعراونویسندگان امروزی چقدرپایین ترازپیشینیان خودهستند شما با این فرمایشتان جامی و صائب و شیخ بهای ،وحشی بافقی،پروین اعتصامی،مهدی اخوان ثالث،هوشنگ ابتهاج،پگاه احمدی،قیصر امین پور ......ودیگر بزرگوارانی که اختر تابناک این مرز و بوم هستند رو زیر سوال بردید آیا در این حد و اندازه ها هستید؟ مطلب پایانی مقایسه ای بود در مورد عرفان و فلسفه ،عرفا از طریق کشف و شهود به حقیقت می رسند و فلاسفه از طریق تعقل و تفکر داستانی بود بی ربط به کتاب و موضوع بحث دوست گرامی shahram 22 نظر صادقانه جنابعالی نیز مورد تایید اینجانب می باشد چه کسی بهتر از شهریار که در گرامیداشت او شعری بلند اما بسیار زیبا سروده است جاودان است این کتاب مثنوی / جاودان باش ای روان مولوی جشن قرن هفتم ملای روم / گرچه برپا گشته در هر مرز و بوم لیک ملا شمس را جویا بود / هر کجا شمس است آنجا می رود شمس چون تبریزی و از آن ماست / روح ملا هم یقین مهمان ماست