سلام دوستان من یکی از طرفداران صدای بسیار خوب داریوش عزیز هستم تمامی کامنتها را خواندم دوستان باید عرض کنم خواندن و ساختن ترانه در کل کار بسیار مشکلی است به این شکل نیست که هرکسی بتونه داریوش یا ابی یا گوگوش بشه و خیلی از خواندن آواز به صورت سنتی مشکلتره باید همانند یک ساز صدای خواننده با ملودی همخوانی خوبی داشته باشه ممکنه بعضی از خواننده ها مثل ابی وسعت صدای بالاتری داشته باشه خوب ملودی و آهنگشم براساس همون صدا تنظیم میشه و حالا بستگی به گوش مخاطب داره که کدومو بپسنده اصولا اگه تاریخ موسیقی را خوانده باشید ترانه خوانی و ضرب خوانی از زمان قمر و به خصوص داریوش رفیعی شروع شد که به حق داریوش رفیعی استاد مسلم خواندن هستند که نه تنها داریوش ، هایده و ابی هم نمی تونند مثل اون یک اهنگ بخونن آهنگ مستانه داریوش رفیعی را نه داریوش اقبالی نه هایده و نه ستار حتی نتونستند مثل خود رفیعی تقلید کنند به نظر من تنها کسی در موسیقی پاپ ایران تونسته وام دار داریوش رفیعی باشه داریوش اقبالی عزیز و مرحوم هایده می باشند در ساخت ترانه به نظرم ماندگاریش مهمه کیه که هنوز که هنوزه بوی گندم ، دل من ، شقایق و گلایه و دستای تو و ...داریوش را دوست نداشته باشه اونی هم که دوست نداره خوب گوش نداده واقعا صدا با ملودی و نت همخوانی بسیار عالی داره در ضمن در مورد شخصیت خواننده باید بگم اعتیاد خواننده به هیچ کس ربطی نداره داریوش در زمانی که معتاد بود بهترین کارهاشو ساخته به جرات میگم هر خواننده ای تا اون حد معتاد بود سریعا از بازار موسیقی کنار گذاشته میشد مثل خیلی از هنرمندای معتاد که سریع فراموش شدند ولی چی شد که این آقا محبوبتر هم بود و همه گوشهای طرفداراش به دنبال همون صدای محزونش بودند چون یک هنرمند به تمام معنا جدی و برای هر کارش از جون مایه میذاره و می خونه که فکر نکنم ابی همچین شخصیتی داشته باشه که خواندن ترانه ناب براش مهم باشه داریوش در زمان اعتیادش آهنگ بمان مادر را دو سال به دلیل حال خرابش تمرین می کرد بعد به بازار ارائه کرد این نشونه احترام این شخص هم به هنر و هم به طرفداراشه و از این لحاظ به نظر می رسه که بدون رقیب باشه البته بنده ابی و گوگوش و هایده و داریوش رفیعی و فرهاد و فریدون فروغی و تا حدودی ستار را هم دوست دارم اما داریوش اقبالی باز یک چیز دیگریست

دوستان در اینجا جا داره عرض کنم که داریوش در موسیقی ایران از نظر خوانندگی و نام و نشان خیلی خیلی از ابی و امثالهم جایگاه بالایی داره به چند دلیل 1- داریوش از جونشم مایه میذاره تا یک اهنگی مثل بوی گندم دستای تو شقایق کوچه خونه چشم من و هزاران آهنگ دیگه را میسازه خیلی جدی و پر توان ولی ابی چی ؟ در کنسرت دو نفره اینقدر مشروب خورده بود که می گفت من البته نمی تونم مثل خودش بخونم یعنی شقایق داریوش بزرگ حتی به طرفدارشام که اونجا نشستند اهمیت نمیده ابی خیلی سبکه 2- ماندگار ترین موزیکها و اساطیریترین اهنگهای ایرانی مال داریوشه در ایتم یک به تعدادی اشاره شد اگه ابی تونست بوی گندم داریوش رو مثل داریوش بخونه من دیگه داریوش اصلا گوش نمیدم 3- قبل از انقلاب ابی اصلا نبود ابی از آن دست خواننده ها است که باید 100 آهنگ بخونه تایکیش مثل درخت در بیاد به نظرمن هم زیاد قشنگ نیست فقط با داد و جیغ و مست کردن در کنسرتها نمیشه گفت که خواننده ای - خواننده باید مثل داریوش جدی و پر انرژی بخونه 4- شما ها فکر نکنم فایلهای صوتی تمرینات داریوش رو گوش داده باشید ایشون شبانه روزی فقط در فکر تنظیم آهنگ و ملودی بوده اند دلیل ماندگاری تلاش خواننده می باشد داریوش جان خسته نباشی که من هر وقت به شما گوش می کنم سیر نمیشم

خرید اشتراک کسب امتیاز شرایط و ضوابط تماس با ما تبلیغات

کلیه حقوق برای کتابناک محفوظ است.