amir_7219

[quote]ذوست خوب من درود بر شما.نظر شما را خواندم.نکاتی به ذهن بنده حقیر خطور کرد که که لازم دانسته آنها را در با شما و سایر دوستان در میان بگذارم همیشه شعر هر جامعه ای بر گرفته از حوادث-اتفاقات و نشاط آن جامعه می باشد چرا که شاعر خارج از ان جامعه نمی باشد.حالا حال و هوای این روزهای ایران ما را در نظر بگیرید.چقدر نشاط اجتماعی میان ماست؟آیا صحبت کردن از شادی و خوب بودن و دم نزدن از یاس و غم طوری تظاهر کردن نیست؟از نظر روان شناخنی همیشه غم از شادی وسیع تر و زیباتر بوده برای هنرمندان(مخصوصا اهل ادبیات) به قول احمد شاملو:"نیما به دنبال راهی می گشت که بتواند دردهای درونی انسان را که در قالب شعر کلاسیک(کهن) نمی گنجید را فریاد بزند" یا به قول فروغ فرخزاد"این درد و رنج است که می تواند روح انسان را صیقل بدهد و ذهن و احساس او را برای گفتن شعر تحریک کند" من هم به نوعی با این نظر موافقم و عقیده دارم وقتی فردی خود را در مسیر رنج و درد جامعه و انسانهای جامعه قرار می دهد، هنگامی که می خواهد فریادی برارد آیا می تواند از (دلخوش بیهوده و عشق های کاذب و....)سخن بگوید. مسلماً نه.البته تمامی شاعرانی که در این قالب کار می کنند را نمی توان مجاب کرد که حتما اینگونه شعر بگویند(مثل سهراب سپهری که درون مایه شعرش با عرفان تلفیق شده بود)ولی باز هم وقتی نگاه عمیق تری به شعر این شاعران می اندازیم می بینیم که باز هم از این قاعده مستثنا نیستند و باز هم به نوعی از (حسرت،اندوه ودردهای آدمی) دم می زنند. جسارت بنده رو ببخشید. به درود امیر عسگری [/quote]