amirabbasasadi

بدرود گفت دولت قاجاری / مرگ اندر آمد از پس بیماری فرجام زشت خویش پدید آورد / کندی و کاهلی و سبکساری وآمد به جای کاهلی و کندی / جلدی و چیره‌دستی و هشیاری وحشی ددیست پادشهی‌، کاورا / نتوان نگاه‌داشت به عیاری باریکتر ز موی بسی راز است / زیر کلاهداری و سرداری آنجا کمال و عقل و هنر باید / آراسته به فره داداری جودی فراخ دامن و چشمی پر / فکری درست و چهری دیداری بنهاده کارها همه با قانون / وز قهر و خشم یافته بیزاری وآن پادشه که باشد خودکامه / باشدش کارکرد به دشواری خوبی نقیض یکدگرش باید / یک‌جای صدق و جایی مکاری یک‌جای سادگی و جوانمردی / یک‌جای گربزی و ریاکاری یک‌جای چشم‌پوشی و بی‌باکی / یک جای بیمناکی و بیداری در دفع خصم آنچه سزا بیند / بایدش کار بست به ناچاری لیکن حذر ببایدش از این سه / بخل و دروغگویی و غداری ملک‌الشعرای بهار