bahar524

بعد از سالها باز مراجعه می کنم به خوانش کتاب ثریا در اغما اثر شادروان اسماعیل فصیح که در آن سالهای آتشین 60 سخت گرم نوشتن بود و حالا مرحوم شده است ....سیر رمان همزمان با پیروزی انقلاب و شروع جنگ و محاصره ابادان است و آقای آریان با فید بک های پی در پی به محل زندگیش در ابادان در شرایط جنگی بر میگردد و حالا که در پاریس است تا خواهزاده اش ثریا را که در اغما است شاید که به ایران بر گرداند.... در پاریس حضور ایرانیان فراری چشم گیر است و گرو گانهای امریکایی ازاد می شوند ....و ثریا هم در اغما می میرد و راستی که چیزی هم عوض نمی شود ....آدمها همان !......کتابی که در ابتدای دهه 60بیرون آمد و به نوبه خود اثر گذار بود هرچند عمق نداشت....به تعبیری شاید سرنوشت ساده خود نویسنده کتاب بود که درد زمانه نداشت اما به ناچار سرنوشت! دردهای بی شماری برایش آفرید.... خوب! آدمی ست و گوشتی و پوستی و استخوانی که رنگ و لعاب ناچیزی بر اندیشه و عقل است که قیاس این مقوله ها در بعد ماده و معنا قیاس بین قطره و دریا هم نیست که خیلی فراتر از اینهاست و لذا آنگاه که در برابرت کوهی از مرارت و سختی صف کشید ، در بهترین حالت به دن کیشوتی*** می مانی که روبروی آسیاب بادی شمشیر می زند...... این تک بیت ابتدای رمان برایم جالب بود و شاید تصویری روشن از رمان و نویسنده آن... یک شب به خانه هستم و صد شب به غربتم ای بنز لعنتی به کجا می کشانیم ماهشهر زمستان 1391 علی بهار