behzadaho

بیایید هستی را با حوصله تنگمان نبینیم. به خلوت بی خدا وبی شیطان برسیم.در ان وقت هم صدا با بایزید ودر یکنایی خواهیم گفت: سبحانی ما اعظم الشانی

[quote='STALIN1']برتراند راسل یک شارلاتان حقه باز به تمام معنا. چه زیبا با اراجیفاش توده ها رو فریب میده. عوام هم ساخته شدن برای فریب خوردن. برتراند راسل یک انگلیسی به تمام عیار.[/quote] سلام دوست گرامی می دانم که در هر دوره ای شو من هایی توسط سلطه گران جهانی جهت کنترل وجهت دهی افکار توده ها وحتی روشنفکران به کار گرفته می شود.اما این امر دلیل نمی شود که ما با شعار و برچسب زدن همه متفکرین غرب را با یک چشم ببینیم. هدف من دفاع از آرائ راسل نیست.چون با بسیاری از عقاید وی در خصوص مسایل اجتماعی موافق نیستم. اما ایا بهتر نیست همانند بزرگان عرصه تفکر با نقد منطقی افکار راسل منویات{به قول شما فریبکارانه ) وی را روشن کنید. این گوی واین میدان.موفق باشید.

گفتم آهن دلی کنم تا چندی دل ندهم به هیچ دل بندی سعدیا دور نکو نامی رفت نوبت عاشقی رسید یک چندی

از دیدگاه حقیر که اطلاعات متوسطی از علوم زیستی و روش تحقیق دارم نام گذاری فوق بسیار بسیار سطحی و صرفا جنجالی است. حتی در بالا ترین سطح نتیجه گیری ازاین یافته می توان از" یکی از عوامل تاثیر گذار بر تفکر" یاد کرد.

مقایسه دو شخصیت از جنبه کلی به نطر درست نمی آید.مگر آنکه مورد مقایسه مشخص باشد.به عنوان مثال در مقایسه حافط ومولانا میتوانیم بگوییم جنبه هنری شعر حافط ( از نظر صنایع ادبی تشبیه استعاره ایهام ..) فوف العاده است. به نظر می رسد حافظ عرفان را در جهت هنر بکار گرفته است.اما در مولانا شعر در خدمت اندیشگی عرفانی است وسعت فکر و عظمت درک در حد مراعات شعری وادبی نیست.اگر هنری هست درخدمت بیان معرفت شهودی است. بزرگانی چون مولانا شیخ شبستری خود را قافیه اندیش نمی دانند. اما هر سه گلهایی هستنند در بوستان ادب انسانی بشریت .(رضی الله عنهم)