emanoel eshmit

من این کتاب رو وقتی چهارم دبستان بودم هدیه گرفتم، طبیعتاً عقلم اونقدری نبود که خوندن این کتاب رو جال وحذاب بدونم برای همین هم گذاشتمش کنار و دو سال بعد خوندنش رو شروع کردم . واقعاً این کتاب به طرز شگفت انگیزی میتونه خصوصیات یه جامعه ی دیکتاتوری رو توصیف کنه! تمام اون قسمت هایی که ناپلئون به حیوونا زور میگفت یا اون قسمتی که سگ ها دنبال حیوونا میکردن بغض گلومو گرفته بود.

به نظر من اشمیت توی این نمایشنامه اش نسبت به بقیه نمایشنامه هاش کمتر خلاقیقت به خرج داده بود .یعنی از همون اول که ژولین وارد میشه و میبینه که اسمش از قبل اونجا ثبت شده یه جورایی میشه حدس زد که ژولین مرده . توی قسمت های عاشقانه بین لورا و ژولین هم "به نظر من" زیادی اغراق شده بود ولی باز هم مکالمه های بین غیب آموز و رئیس خیلی جالب و غیر منتظره بود . به غیر از موضوع و قسمت های عاشقانه میشه گفت که این کتاب خوبه.