حسین

وقتی دیدارهای مقدماتی جام جهانی 1978 آغاز شد او بهترین گلزن نوک حمله ما بشمار می رفت. در نخستین دیدار که با سه گل عربستان را ریاض خرد کردیم دو گل از سه گل ما را او زد. هنوز می توانیم تصویری که سنگر عربستان را فتح کرده و به سوی نیمکت کنار زمین می دود به یاد آوریم. نیمکتی که حشمت مهاجرانی، اصغرشرفی و پرویز قلیچ خانی برایش دست می زنند و غلامحسین مظلومی سبکبالانه به سوی شان می دود. ولی آن روز آخرین نقطه اوج زندگی حرفه ای اش هم بود. کمی بعد مصدوم شد و از همراهی تیم در ادامه دیدارهای مقدماتی بازماند. نتوانست در جام جهانی 1978 که عصاره فوتبال دهه 1350 ایران بود به میدان رود، در حالی که یکی از مردان کلیدی آن فوتبال در آن عصر بشمار می رفت و حضورش - اگر همان غلامحسین مظلومی بود که می شناختیم - نیش زهردارتری به مهاجمان مان می بخشید که نبخشید.

باشگاه پرسپولیس در بیانیه‌اش مظلومی را یکی از افتخارآفرینان نسلی دانست که نبودشان ضایعه بزرگی برای فوتبال ایران است: «زنده یاد غلامحسین مظلومی از ذخایر ارزشمند ورزش فوتبال ملی کشورمان بود. از دست دادن وی ضایعه‌ای تأثربرانگیز برای فوتبال ایران است که غیر قابل جبران می‌نماید.

با او یاد خیانت می افتیم شاید مثل فضای فیلم های مسعود کیمیایی اتفاقا ظاهرش برای بازیگری هم خوب بود اما او هیچوقت بازیگر نبود این سناریوی تکراری مردیست که هیچوقت بازیگر نبود مثل روزهای بازگشتش به استقلال سکانس آخر بازی با سایپا بود که لابد باید حتما مثل تمام فیلمهای این ژانر با خنجری از پشت در کمر نقش اول به پایان می رسید روی زمین سبز واژه ها آنقدر قل میخورند که تغییر ماهیت میدهند در فوتبال مرگ می شود اخراج روز بعد گلر اخراجی که متهم ردیف اول بود شده بود تیتر 1 از قول او نوشتند: او اخراج شد تیتری که شاید سینمایش میشد او مرد وقتی که آمد انگار تمام استقلالی ها تشنه دیدنش بودند دریغ از یک دیالوگ ضد او یک زمزمه کوچک هرچند که نیمکت استقلال با او هرچه هم نبود با او مردانه و صادقانه و جذاب بود و او منتظر یک اتفاق تا دوباره نقش اصلیه رول این نیمکت را بازی کند او می توانست یکی از ماندگار ترین بازیگران تاریخ ایران باشد اما نشد او می توانست یکی از بهترین بسکتبالیست های تاریخ ایران هم باشد اما نشد او می توانست حتی بهترین مربی تاریخ ایران هم باشد اما نشد او مرد شماره 1 تاریخ فوتال ایران و آسیا شد گرچه برخی این را هم میگویند نشد در استقلال لفظ اسطوره فقط برازنده ی او هست و بس راستی او هنوز اسطوره آبیها است امروز هر جام او پهنه سرد خاک و قلب گرم میلیون ها ایرانیست او ناصر حجازیست................................................... من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم

سه سال از آخرین پرواز ناصر خان گذشت روحش شاد

به سر الکس فرگوسن چیزی که همیشه در تمام دوران زندگی ام برای من معما بوده است این است که چرا درست هنگامی که به کمک احتیاج دارم کسانی به من خوبی می کنند که هیچ حقی بر گردن من ندارند. نامه پر مهر شما را که به زبانی نوشته شده بود که ناشنوایان هم قادر به شنیدن آن و نابینایان نیز قادر به دیدن آن هستند را دریافت کردم. اینکه شما به فکر من هستید و برای من دعا می کنید برای من ارامش بخش است و من را به ادامه زندگی وا میدارد. از اعماق قلبم از شما سپاسگزارم. قلبی که برای شما هیچ پایانی ندارد. برای شما نمی توانم پاسخ دیگری داشته باشم ، فقط سپاسگزارم. تقدیم با عشق. ناصر حجازی