hoshimo

[b]حمید عنایت[/b]، متولد 1311؛ در ایران درس خواند و رشته‌ی علوم سیاسی دانشگاه تهران را به پایان رساند. بعد به لندن رفت و از دانشگاه آن شهر درجه‌ی دکتری در علوم سیاسی گرفت و در دانشگاه تهران سمت دانشیاری یافت و به شایستگی ِ مقام استادی رسید و از سال 1359، که دانشگاه آکسفورد مقام استادی در رشته‌ی علوم سیاسی را به او پیشنهاد کرد، مقیم آن سرزمین شد. عنایت با ترجمه‌ی سیاست ارسطو که در سال 1337 نشر شد قدرت قلم و فهم علمی خود را به طبقه‌ی روشنفکر و کتابخوان ایران نمود و از آن پس هرچه به قلم او منتشر می‌شد خواستار داشت. حمید عنایت نویسنده بود و این هنر را به خوبی عرضه می‌کرد و در هنر ترجمه ذوق تمام و استادی و مهارتی کامل داشت. هم در کتب فلسفی و سیاسی و هم در داستان و تاریخ. از هنرهای دیگر حمید عنایت سلیقه‌ی ویراستاری او بود. عنایت، پژوهشگری دقیق و صاحب روحیه‌ی علمی بود، که با سلیقه‌ی والا می‏دانست که برای جامعه‌ی اهل سواد چه نوشته‌ای را باید فراهم کرد. حمید عنایت در سوم مرداد 1361، در حالی که به هواپیما نشسته بود و از فرانسه به انگلستان سفر می‌کرد؛ در آسمان به آرامی جان سپرد.* [i]یادش گرامی[/i]. تشکر از [b]ساگالیگا[/b]ی تمکین کرده به غیرممکن، که لذت دانلود این اثر را ارزانی‏مان داشت. [i]*منبع: نادره‏کاران ِ ایرج افشار.[/i]

۞ خوش برآی از غصّه، ای دل! کاهل راز؛ عیش خوش در بوته‏ی هجــــران کنند. . .:. . . .:. . . .:. . . .:. . . .:. .

..... .... ... .. .. . [b]پرنده‏ی بدبین، برای شکوفه‏ی شاداب بهاری، همان آوازی را می‏خواند که برای گل پرپر شده‏ی خزانی.[/b] . .. .. .. ... .... .....

□ هوس باد بهـــارم به سـوی صـحرا برد، باد بوی تـــو بیــاورد و قـــرار از مــا برد. هرکجا بود دلی چشم تو برد از راهش، نه دل خســته‌ی بیـمار مــرا تنـها برد. .:.:.:. . . .

□ دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت؛ ندانی قدر وقـت ای دل، مگـر وقتی که در مـانی. :.:.:.... . .