مهیار

آدم هایی که بیشتر از من و تو سرشان می شود می گویند که انسان متمدن آن کسی است که در تنهایی احساس تنهایی نکند. تو باید برای خودت یک دنیای درونی داشته باشی و هم چنین تکیه گاه های ثابت روحی و فکری، یعنی در عین حال که در میان مردم زندگی می کنی، خودت را کاملاً از آن ها بی نیاز بدانی. مردم هیچ چیز به ما نمی دهندکه ما خودمان از به دست آوردنش عاجز باشیم. از مردم فقط رنج و ناراحتی و سر و صدای بی خود نصیب آدم می شود. حتی پدر و مادر و خانواده. ... بخشی از نامه ی فروغ فرخزاد، به برادرش فریدون

او شوم نبود این گناه از ما بود پرهای سیاه او سیاه از ما بود آواز کلاغ را خدا بد ننوشت ما بد خواندیم... اشتباه از ما بود

الهی! تو ما را ضعیف خواندی! از ضعیف چه آید جز خطا؟ و ما را جاهل خواندی! و از جاهل چه آید جز جفا؟ و تو خداوندی کریم و لطیف! از کریم و لطیف چه سزد؟ جز از کرم و وفا و بخشیدن و عطا

ساقی و مطرب و مِی جمله مهیاست ولی... عیش بی یار مهنّا نشود "یار" کجاست؟

روضه ی خلد برین خلوت درویشان است مایه ی محتشمی خدمت درویشان است * روی مقصود کـه شاهان به دعا می‌طلبند مظهرش آینه ی طلعت درویشان است * حافظ ار آب حیات ازلی میخواهی منبعش خاک در خلوت درویشان است .