آئورلیانو

این رمان یکی از بهترین آثار ادبیات داستانی فارسی در تبعید است. این اثر مجموعه‌ای‌ست از "ممنوعه‌ها": همجنس‌گرایی، انقلاب و ضدانقلاب، گریز از ایران، آوارگی، سقط جنین و... در کمتر داستانی از ادبیات تبعید این وسعت از "ممنوعه‌ها" در کنار هم آمده‌اند. پنداری نویسنده همه این‌ها را عامدانه به‌سان زنجیری در کنار هم قرار داده تا نشان دهد که با هم در رابطه‌اند. قاضی در این اثر عشقی بسیار ملموس را در بستری از تاریخ روایت می‌کند، تولد آن را با انقلاب درمی‌آمیزد و پیش از آن‌که بشکفد، در محیط خفقان‌زده کشور بر دار آونگ می‌شود.

پس از پایان جنگ، جنگ‌زدگان به موضوعی مهم در آثار قاضی ربیحاوی بدل می‌شوند و این پرسش برای نویسنده مطرح می‌شود که با این آوارگان بی‌خانمان چه باید کرد؟ داستان "لبخند مریم" که به دام سانسور نیز گرفتار آمد، به چنین موقعیتی نظر دارند. در این داستان‌ها به زندگی کسانی توجه شده که در واقع تبعیدیان کشور خویش هستند.در رمان "لبخند مریم" زوج جوانی به همراه فرزند بیمارشان آوارگی را در اردوگاه جنگ‌زدگان تجربه می‌کنند.

قاضی ربیحاوی نگاه ضدجنگ را در مجموعه داستان "خاطرات یک سرباز" ادامه می‌دهد و در داستان "حفره" که از ماندنی‌ترین داستان‌های ضدجنگ ایران است، پی می‌گیرد.

تأثیر زندگی در شهر آبادان بر آثار قاضی ربیحاوی غیرقابل کتمان است. نخستین داستان‌هایش بیشتر زندگی کارگران شرکت نفت است. او می‌کوشد هستی آنان را دستمایه داستان‌هایش کند (مجموعه داستان حادثه در کارگاه مرکزی). در این داستان‌ها اگرچه از فقر گفته می‌شود، امید به زندگی بهتر موج می‌زند.