درباره من
جدی هستم خوش سلیقه هستم عاشق سفر به شهرها و روستاهای قدیمی مثل ابیانه و ماسوله
آمار و اطلاعات
کتابهای آپلود کرده:
0
تعداد دیدگاهها:
12
سن:
43 سال و 4 ماه و 2 هفته و 4 روز
سن کتابناکی:
7 سال و 3 ماه و 0 هفته و 0 روز
مکان:
البرز
آخرین دیدگاهها
به نظرم شما به صورت من در آوردی تقطیع می کنید . یعنی روش شما جوریه که تمام آثار کلاسیک ایرانی را هم می شه بر وزن فعولن فعولن فعولن تقطیع کرد . من ادعایی ندارم ولی بخاطر رشته تحصیلی ام دو واحد دانشگاهی در عروض و قافیه گذراندم علاوه بر آن کتاب عروض و قافیه سیروس شمیسا رو هم همان زمان تحصیل با دقت مطالعه کرده ام همچنین کتاب عروض و قافیه مهدی حمیدی رو . نمی دونم منبع شما کدوم کتابه ولی اگر کتاب ابولحسن نحفی باشه که ایشون اصلا تخصصی در عروض و قافیه ندارند . ایشون یکی از ویراستارهای معروف آثار ادبی و در عین حال مترجم خوبی هم بوده اند . بر مبنای کتاب های عروض و قافیه سیروس شمیسا و حمیدی ، فقط هجای آخر یک عبارت رو به شرطی که کوتاه باشه می شه حذف کرد و در ابتدای عبارت بعدی آورد . کلمه مستقل که دارای معنای مستفل هست رو که نمی تونید یک حرف از اون جدا کنید بچسبانید به کلمه بعدی . در این عبارت «در آن گوشه» کلمه «در» کاملا مستقل هست و هجای بلند محسوب می شه . در ...آن....گو...شه/ شما که نمی تونید به صورت من در آوردی حرف ر را از در که هجا و معنای مستقل داره جدا کنید به قبل از کلمه «آن» که خود دارای هجای مستقل و معنای روشن و مستقل است بچسبانید . با تقطیع شما کلمه ی «آن» می شود «ران» ! روش شما فقط برای آخرین هجای هر عبارت اگر آن هجا کوتاه باشد قابل پذیرش است . یا اگر یک صامت به شرط آنکه در میانه ی شعر باشد می شه آن را حذف کرد یا به ابتدای عبارت بعدی اضاف کرد . صامت آخر عبارت رو هم یکبار در هر بیت می توان حذف کرد . مثلا اگر دو صامت در یک بیت باشه فقط یکی را می شه حذف کرد و دومی را باید به هجای کوتاه تبدیل کرد . اما در عبارت مورد نظر : « در آن گوشه» کلمه ی در ، به صورت مستقل درست در ابتدای مصرع آمده و نه در میانه ی شعر . باز اگر حرف «ر» صامت بود می شد توجیه کرد ولی حرف ر صامت نیست و جزئی از کلمه است. هنجنین اگر در آخرین کلمه ی عبارت هم بود ،باز می شد ر را حذف کرد. شما برید سراسر کتاب هایی رو که گفتم مطالعه کنید و خواهید دید که اصلا چنین چیزی وجود نداره که حرف به حرف تقطیع کنیم یا هر جا دلمان خواست یک حرف را از بدنه اش جدا کنیم و بچسبانیم به کلمه بعدی . وقتی کلمه ی «آن» مستقل است و معتایش هم روشن است و هجایش هم بلند است نمی تونیم برای اینکه فعولن بسازیم ر را از کلمه «در» بگیریم بچسبانیم به «آن» . اگر شما منبعتون ابولحسن نجفی است قطعا آنجا غلط نوشته . حتی در همین کتاب غلط ننویسیم هم غلطهای بسیاری دارد بخصوص در مورد علامت جمع در کلمات فارسی . شما روش من در آوردی ابولحسن نجفی حتی یک موردش را در کتاب عروض و قافیه سیروس شمیسا و حمیدی نخواهید دید و اصول و قواعد تقطیع را به درستی نوشته اند و جای ابهام وجود ندارد . این آخرین مطلب من در این مورد خواهد بود و کش دادن آن را بیهوده می بینم .
در غلط ننویسیم
· 7 سال پیش
5 نفر
[quote='Jeremiah']بنده نمیدانم چرا برخی تازگی به این کار زشت خو گرفته اند که بروند گفتگوهای پایین کتابهای دیگر را در زیر کتابهای دیگر دوباره دنبال کنند. این نظم یا سامانی که ازش سخن به میان رفت، این جا بهم میریزد نه جایی که چامه سرا بر پایه عروض نگوید[/quote]
مطلب شما کاملا منطقی است و من هم قبول دارم ولی جناب Khwanirat مطلبی را که من ذیل کتاب دیگری نوشته بوده ام را ذیل این کتاب مطرح کرده اند . بنده هم مجبور به پاسخگویی شدم . بعد هم اصرار ایشان بر یک وزن مشخص در شعری که اوزان متغیر دارد باعث شد به بحث ادامه دهم و این پرسش را مطرح کنم که ایشان (در شعر قوی زیبا) عبارت «در آن گوشه» را که بر اساس قواعد عروضی /بلند، بلند،کوتاه، کوتاه/ وزنش مستفعلُ می شود چگونه به وزن فعولن رسیده اند . اصلا امکان ندارد و تحت هیچ شرایطی نمی توان این عبارت را جز با وزن «مستعفلُ» یا اگر هجای آخر را بلند در نظر بگیریم «مستعفلن» منطبق دانست .
در غلط ننویسیم
· 7 سال پیش
5 نفر
«فریبنده زاد و فریبا بمیرد»
فریبنده : /کوتاه،بلند،بلند،بلند/ = مفاعیلن
اگر از هـ آخر کلمه هم صرف نظر کنیم باز فعولن نمی شه :
/کوتاه، بلند، بلند، کوتاه/ = فعولاتُ
مگر بخواهید بنویسید: «فریبن» که بشه : /کوتاه، بلند،بلند/ تا ازش به زور فعولن استخراج بشه و این دیگه از اختیارات شاعران نیست . سایر ابیات هم به همین منوال است . مثلا :
«رود گوشه ای دور و تنها بمیرد» درسته . این یکی تا آخر فعولن فعولن فعولن فعولن هست اما این یکی چی ؟
«در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب» بکلی وزنش تغییر کرده
در آن گوشه/بلند، بلند،کوتاه، کوتاه/ = مستفعلُ
اگر آخر را هجای بلند هم در نظر بگیریم باز می شه = مستفعلن
هیچ جوری فعولن نمی شه . بعضی از ابیات هم همینجورند . البته قصد من از طرح مسئله بیشتر یاد گرفتن از دوستانی مثل شماست . واقعا مایلم بدونم «در آن گوشه» را چگونه تقطیع کرده اید که شده فعولن ؟
در غلط ننویسیم
· 7 سال پیش
1 نفر
خطاب به
خطاب به Khwanirat
ملاک من در شعر معنا و مفهوم عمیق ، وزن موسیقایی و منطق شاعرانه است اما این بدان معنا نیست که این فقط شما هستید که عروض می دانید که اتفاقا و متاسفانه این را هم درست نمی دانید و بر اثر همین ندانستن به دیگران نیز انگ بی سوادی می زنید . حال سوال من این است : شما فعولن فعولن فعولن فعولن را چگونه از داخل شعر «قوی زیبا» در آورده اید؟!!!!
فعولن تقطعیش می شه :
/کوتاه ، بلند، بلند/
که این در مورد «شنیدم» درسته اما در ادامه شعر این وزن حفظ نمی شود :
:«که چون قوی»
/کوتاه،بلند،بلند،کوتاه/
دومین عبارت یک هجای کوتاه در آخر اضافه دارد. منظورم ا زکوتاه حرف «ی» است که متصل به «قو» ست بنابراین وزن عروضی اش می شه = فعولاتُ
«زیبا بمیرد» می شه :
/بلند ،بلند،کوتاه،بلند/ که می شه مستعفلن . بر اساس قواعد عروضی از حرف دال به این دلیل که به صورت مصوت در آخر مصرع آمده صرف نظر می شود و وزن مستعفلن درست است .
بنابراین بر اساس همان قواعدی که شما به آن عقیده دارید و گوشزد کرده اید این مصرع وزنش می شه: «فعولن فعولاتُ مستعفلن» که این وزن در اشعار کلاسیک مرسوم است. اما مشکل شعر این است که تمام ابیات و مصرعها از این وزن تبعیت نمی کنند . البته تقطیع شما به این دلیل که «شنیدم» را جداگانه حساب کرده اید غلط است و من هم در آن کامنت قبلی به اشتباه «که» را از قسمت اول مصرع اول جدا کردم . در واقع باید این گونه تقطیع کنیم : «شنیدم که»
و تقطیعش می شود: /کوتاه،بلند،بلند، کوتاه/ وزنش می شود فعولاتُ
«چون قوی » /بلند،بلند، کوتاه / = فعولن
«زیبا بمی/ بلند، بلند، کوتاه، بلند/ مستفعلن
«رد» متصل به «می» وزنش می شود فَع
که درست ترین وزن شعر این است : فعولاتُ فعولن مستعفلن فع . چنین وزنی در اشعار کلاسیک معمول است .
حال به هر روالی که شعر را تقطیع کنید در ابیات بعدی تناقض وجود دارد و هر کدام در هجاهای کوتاه و بلند شما را در تقطیع با یک وزن جدید روبرو می کند . مثلا در بیت دوم :
«شب مرگ تنها نشیند به موجی»
شب مرگ /کوتاه،کوتاه،بلند/ که وزنش می شود فَعَلُن . .«تنها نشیند»
/ بلند،بلند،کوتاه،بلند/ مستفعلن ، یک «ند» اضافه دارد که طبق قواعد عروشی وزنش می شود فَع . یعنی وزن کلش می شود : مستعفلن فع .
«به موجی» /کوتاه،بلند،بلند/ = فعولن
وزن کل مصرع = فعلن مستعفلن فع فعولن
بنابراین دوست عزیز بجای اینکه مثل روال همیشگی انگ بی سوادی به دیگران بزنید توصیه می کنم لطفا یک بار بروید همان کتاب عروض و قافیه حمیدی را مطالعه کنید . و متوجه شوید که وزن تقطیعی شما در هیچ یک از ابیات و مصرع های شعر «قوی زیبا» درست نیست و هیچکدام از ابیات و صرع ها تابع وزن «فعولن فعولن فعولن فعولن» نمی شوند . نمونه اش «شب مرگ» . که وزنش با «فعلن» منطبق است و شما بفرمایید چگونه از این عبارت تواسنتیه اید وزن «فعولن» استخراج کنید؟ می توانم با تقطعیع کل شعر و هجاهای کوتاه بلند آن به شما اثبات کنم که حتی یک بیت از شعر «قوی زیبا» با ابیات دیگر هم وزن نیست . با این حال شخصا به این موضوع اهمیت نمی دهم و ملاک من زیبایی شعر «قوی زیبا» ست و همان کافی است . در مورد مفعولاتن و متفاعلن که گفتید چنین وزنی نداریم بیشتر مرا در حیرت قرار می دید . شما به سبک خراسانی و هندی مراجعه کنید و وزن های سنگین آن را در نظر بگیرید و خواهید دید که وزن هایی حتی از این عجیبتر هم در شعر کلاسیک وجود دارد.
در غلط ننویسیم
· 7 سال پیش
1 نفر
در تایید صحبت آقای ctr2006 این را باید اضافه کنم که (البته به نظر خودم) آنچه باعث شده بیشترین توهین ها را به پدید آورنده کتاب جیغ دامن بزند و کسانی هم که از این کتاب حمایت کردند سلطنت طلب قلمداد شوند شعری است که (به تصور آنها) در وصف فرح گفته شده است :
«باز آ به وطن ذات فرح وش / تا خود را شادمان ببینم
شادی و سرور و شور هستی / در شعشه ی شهان ببینم
باز آ به وطن که من دگر بار/ در چشم تو صد جهان ببینم
و الی آخر...»
این شعر به نظر من فقط یک تصویر نمادین از ذات فرح وشی است که خلاء اش را احساس می کنیم و اصلا دلیلی ندارد که منظور شاعر ، شخص فرح بوده باشد آن هم شعری که در سال 1361 توسط نویسنده ای مارکسیست (با توجه به آثارش) در روستای ابوعرابید شادگان (نقل از موخره ی کتاب جیغ) آموزگار حق التدریس بوده سروده شده است . متاسفانه جناب ارسطو در یکی از کامنت هایش آشکارا منتقدین به تفکر خود را نه تنها سلطنت طلب بلکه حتی شعبان بی مخ های عصر جدید می داند و فکر می کنم این سخن او در ارتباط با کامنتی بود که من گذاشته بودم .
من کتاب «جیغ» و دفتر دومش را با عنوان کتاب «ویغ» که ظاهرا دنباله ی کتاب جیغ (مجموعه اشعار سیاه) است را بعد از جستجوهای فراوان بالاخره چاپ سومش را (تاریخ نشر 1365) دیروز در یکی از سایتهای کتاب متعلق به ایرانیان خارج نشین در گوگل خارجی یافتم و دانلود کردم و چون به دلیل مسدود بودن کتاب جیغ در سایت کتابناک ، بحث ها در باب این کتاب را در کتاب «عروض و قافیه» دنبال می کردم کلا به این نتیجه رسیدم که متاسفانه بعضی فرهیختگان گرامی بجای پرداختن به معنا و مفهوم کتاب (به قول یکی از کامنت گذاران کتاب عروض و قافیه) تصور می کنند باید با متر و شاقول ، طول و عرض را اندازه گیری کنند .
در شعبان جعفری
· 7 سال پیش
3 نفر