پرهام

صمد! عاشیق میلت.

چهل سال بعد از اعدام چه گوارا هنوز هم زندگی وی و کارهایش یکی از بحث‌های ادامه‌دار در جهان است. خیلی از صاحب‌نظران از جمله نلسون ماندلا از وی به عنوان یک قهرمان نام می‌برد و او را الهام‌دهندهٔ آزادی برای تمامی کسانی می‌داند که آزادی را دوست دارند، همچنین ژان پل سارتر وی را هم روشنفکر می‌دانست و هم از او به عنوان کاملترین انسان عصر ما یاد می‌کرد. چه گوارا یک قهرمان ملی دوست‌داشتنی برای کوبائیان باقی می‌ماند و تصاویر وی روی سکه‌های فلزی کوبایی را زینت داده‌است و دانش آموزان هر روز را در مدرسه با این حرف آغاز می‌کنند که: ما نیز مثل چه خواهیم شد. ترانه آستا سیمپره که به یاد او ساخته شده از ترانه‌های محبوب است و به چند زبان اجرا شده‌است. در سرزمین مادری وی آرژانتین جایی که در دبیرستانها نام وی را به خاطر می‌سپارند موزه‌های بیشماری از چه کشور را پر کرده‌است و در سال ۲۰۰۸ یک مجسمهٔ برنزی از او در شهر تولدش روزاریو نصب گردید. علاوه بر این چه گوارا برای بعضی از بولیویایی‌ها به حضرت ارنست معروف است و او را فرد مقدسی دانسته و می‌پرستند.

داستان این کتاب مربوط به دورانی است که دیوان تفتیش عقاید در اسپانیا, یهودیان و مسیحیان را از اسپانیا بیرون می کرد و هر کسی که مذهبش را پنهان می نمود ابتدا محاکمه و سپس در تل هیزم سوزانده می شد. در این زمان یک خاخام یهودی, یک شیخ مسلمان و یک کشیش مسیحی درصدد یافتن لوحی از یاقوت کبود برمی آیند که روی آن خلاصه ای از تورات, انجیل و قرآن نوشته شده و در مکانی در اسپانیا پنهان گردیده است. این سه نفر برای این که اثبات کنند فرقی میان ادیان وجود ندارد در جست وجوی این لوح برمی آیند و پس از جست وجوی بسیار و قبول خطرات فراوان لوح را می یابند و.....

یکی از شعارهایی که در ورزشگاه انزلی زمان بازی مرحوم سیروس قایقران خوانده میشد: (گیلکی) دریا دورون کولاک کنه ، خوشکی دورون غوغا کنه سیروس قایقران ، سیروس قایقران (فارسی) در دریا طوفان میکند در خشکی غوغا میکند سیروس قایقران یاذش بخیر خدا رحمتش کند

کورتزیو مالاپارته (به ایتالیایی: Curzio Malaparte)‏‏ (۹ ژوئن ۱۸۹۸ - ۱۹ ژانویه ۱۹۵۷) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، خبرنگار و دیپلمات ایتالیایی. وی در جنگ جهانی اول به ارتش فرانسه پیوست و پس از مجروح شدن در «جنگ شامپانی»، نشان «صلیب جنگ» (بزرگ‌ترین نشان جنگی فرانسه) را دریافت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا به حزب فاشیست پیوست. اما رفته رفته با اندیشه‌های موسولینی مخالفت کرد و با وخامت اوضاع سیاسی در ایتالیا به فرانسه و انگلستان سفر کرد. در سال ۱۹۳۱ پس از بازگشت به ایتالیا از حزب فاشیست استعفا داد و کتاب «فن کودتا» را که علیه هیتلر بود منتشر کرد. با انتشار این کتاب به مدت پنج سال به جزیره‌ای در سیسیل تبعید شد. در سال ۱۹۴۱ به عنوان خبرنگار جنگی راهی جبهه روسیه و فنلاند شد و به خاطر گزارش‌هایش توسط آلمانی‌ها به چهار ماه اقامت در اردوگاه‌های کار اجباری محکوم شد. از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم رابط متفقین و پارتیزان‌های ایتالیایی بود.