saad e salman

غلامحسین ساعدی ... به قول سیف الدینی روح سرگردان این قوم بود و بختکی به ثقل تاریخ همیشه بر گرده اش بود در خواب و بیداری. ساعدی در دیدگاه من بدون ذره ای تردید بلافاصله پس از هدایت در حلقه ی شریف و نجیب نویسندگان ایرانی قرار می گیرد. نبوغی حیرت انگیز، قلمی جادویی ، دوستی و خویشاوندیی بی پایان با توده های فرودست ، شرافتی دریاوار و آرزوهایی بلند بلند برای انسان سرگشته ی امروز که یکی خود او بود. شاملو جایی گفته بود ساعدی پیشکسوت مارکز در رئالیسم جادویی ست و به واقع کیست که عزاداران بیل را بخواند و در همان اولین سطور به دنیایی سراسر وهم و کابوس و جنون پرتاب نشود . و چه تاسف جانکاهی در از دست رفتن این روح سرگردان قبیله تا ابد با ادبیات این ملک خواهد ماند. حالا دیگر روحش در جهان سایه ها قرین آرامشی ابدی باد.