سیاوش

<p>آدم هر چه بیشتر قدرت به دست بیاورد، تشخیص این که چه کسی با اوست و چه کسی بر او، برایش دشوارتر می‌شود. هنگامی که به قدرت کامل دست یافت، دیگر تماس او با واقعیت به کلی قطع می‌شود و این بدترین نوع تنهایی است. شخص دیکتاتور، شخص بسیار خودکامه، گرداگردش را علائق و آدم‌هایی می‌گیرند که هدف‌شان جدا کردن کامل او از واقعیتها است. همه‌چیز دست به دست هم می‌دهند تا تنهایی او را کامل کنند.»</p><br><p>&nbsp; &nbsp; گابریل گارسیا مارکز</p><p>پاییز پدر سالار</p>

<p>«خانه دوست کجاست؟»&nbsp;</p><p>در فلق بود که پرسید سوار</p><p>آسمان مکثی کرد</p><p>رهگذر شاخه‌ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید</p><p>و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:</p><p>«نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است</p><p>و در آن عشق به اندازه‌ی پرهای صداقت آبی است.</p><p>می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می‌آرد.</p><p>پس به سمت گل تنهایی می پیچی</p><p>دو قدم مانده به گل،</p><p>پای فواره‌ی جاوید اساطیر زمین می‌مانی&nbsp;</p><p>و ترا ترسی شفاف فرا می‌گیرد.</p><p>در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می‌شنوی.</p><p>کودکی می‌بینی</p><p>رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لاله‌ی نور&nbsp;</p><p>و از او می‌پرسی</p><p>خانه‌ی دوست کجاست؟»</p><p><br></p>

ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮﯼ   ﻋﻤﺮﺕ ﺑﻪ ﻫﺪﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﯿﺮﯼ ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﭘﯿﺮ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪ  ﻫﺮ ﺩﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﯿری گر بر سر نفس خود امیری، مردی بر کور و کر، ار نکته نگیری، مردی مردی نبود فتاده را پای زدن گر دست فتاده ای بگیری، مردی (رودکی)

نادرشاه فقط در میدان جنگ موفق بود . اما در اداره اقتصاد کشور ناتوان مطلق بود.اما شاه عباس کبیر در هر دو زمینه موفق بود.

در نظامی که فرمانروا خود را نایب یا نماینده یا ودیعه‌دارِ آسمان می‌داند، ناگزیر است که خود را پاسدارِ احکام آسمانی بشناساند تا اطاعت مردم را نسبت به خود پا برجا نگاه دارد، از این رو تظاهر به دینداری جزو نفسِ فرمانروایی به شمار می‌رود و شخص حاکم و همه‌ی کارگزارانش ناگزیر به رعایت آن هستند؛ در مقابل، مردم نیز در برابر حکومتِ قاهرِ مستبدّ متظاهر، جز این راهی نمی‌بینند که تظاهر به تبعیّت و اعتقاد کنند ولو در دل، چیز دیگری بیاندیشند. ایران_و_تنهایی‌اش