vahid2451

راجع به عزاداری حضرت حمزه رحمة الله علیه ! : پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از کنار خانه دو گروه از انصار به نام بنى عبدالاشهل و بنى ظفر گذشتند که بر شهیدان احد گریه و عزادارى مى‏کردند. چشمان مبارکش پر از اشک شد و آنگاه فرمود: حمزه گریه کننده کافى ندارد. سعد بن معاذ و اسید بن خضیر که از یاران آن حضرت بودند در هنگام بازگشت به خانه‏اى از بنى عبدالاشهل دستور دادند زنان جلسه گریه و عزادارى را رها ساخته و به خانه حمزه بروند و براى عموى پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گریه و عزادارى کنند. از این دست روایات بسیار است و به خوبى مسأله عزادارى و گریه، و چگونگى آن در صدر اسلام را نشان می دهد و نشان مى‏دهد هیچ گونه منعى در مورد آن از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صورت نگرفته و بلکه آن حضرت بر گریه و عزادارى براى عمویشان حمزه تشویق مى‏نموده اند. پس از پایان نبرد احد رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم راهى شهر مدینه شد، در آن هنگام زنان انصار در سوگ شهداى خویش مى‏گریستند. پیامبر با شنیدن مویه عزاداران، از شهادت و غربت عمویش حمزه یاد کرد و فرمود: ‏ « و لکن حمزة لا بواکى له؛ اما عمویم حمزة گریه کننده‏اى ندارد. » ‏ پیامبر پس از اندکى استراحت، صداى ناله زنان انصار را شنیدند که براى حمزه مى‏گریستند. ‏ ابن عبدالبر مى‏گوید: تا به امروز زنان انصار پیش از گریه بر مردگان خویش، نخست بر حمزه مى‏گریند. الاستیعاب، قرطبى، ج 1، ص 275؛ مسند احمد، ج 2، ص 40؛ شفاء الغرام، ج 2، ص 347 برای مشاهده سایر روایات به این لینک ها مراجعه کنید : [url=http://valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=maghalat&id=17]http://valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=maghalat&id=17[/url] http://www.pasokhgoo.ir/book/export/html/2402