وحید

دوست عزیز،پایان نامۀ من در مورد تاریخ دورۀ ایلخانی بود.من اگر تاریخ هر دوره ای را خوب ندانم تاریخ دورۀ ایلخانی را خوب میدانم.کتاب تاریخ مغول علامه عباس اقبال را بخوانید.اولجایتو در ابتدا لقب خربنده داشت که پس از مسلمان شدن و گرایش به تشیع به خدابنده معروف شد. من این بیت شعر را هم از یکی از استادانم شنیدم.در اصل موضوع که شعر در دورۀ صفوی به سوی بی معنایی و بی مزگی و بی ارزشی پیش میرود شکی نیست. زیرا این جریان تا جایی پیش میرود که دیگر شاعران دورۀ زندیه سبک بازگشت را پایه می نهند و به پیروی از سبک شاعران دورۀ پیش از صفویه و حتی دورۀ پیش از تیموریان شعر میسرایند.

شاید بتوان تنها خدمت سلسلۀ صفوی به تاریخ ایران را همان یکپارچه کردن کشور و پس گرفتن بندرعباس از پرتغالیها دانست.صفویان نمونۀ کامل کسانی بودند که دین و تشیع را بازیچۀ خود قرار میدهند تا به اهداف خود برسند.حتی صفویان اولین حکومتی نبودند که تشیع را مذهب رسمی خود اعلام کردند.اگر کمی بیشتر تاریخ بخوانید متوجه میشوید که در زمان ایلخانان مغول، سلطان اولجایتو یا همان سلطان محمد خدابنده به مذهب تشیع گروید و این مذهب را مذهب رسمی حکومت خود اعلام کرد؛هرچند پس از مرگش از رسمیت افتاد.در مورد زبان و ادبیات فارسی هم صفویان خیانت بزرگی به زبان فارسی کردند.از طرفی با عدم حمایت آنها از شعر و شاعری، بسیاری از شاعران به هند و دیگر حکومتهای همسایۀ ایران پناه بردند و حکومت و فرهنگ ایران از وجود آنها محروم شد.از طرف دیگر با مهاجرت شاعران بزرگ و نبود استادان زبان و ادبیات فارسی، بسیاری از عوام دست به شاعری زدند و ساحت شعر به بسیاری از واژه های کوچه و بازار آلوده شد و اشعار بی سر و ته و بی معنا به وفور در این دوره دیده می شود. نمونۀ آن این بیت است: کلنگ از آسمان افتاد و نشکست/ وگرنه من کجا و بی وفایی؟ دیگر قضاوت با خودتان

سلام به همه.یادداشتهای علامه قزوینی گوهر بی بدیلیست.واقعا سپاسگزارم که این کتاب را اینجا گذاشته اید.درود بر شما

با سلام از اينكه هنوز به ادبيات كهن علاقه نشان ميدهيد بسيار خوشحالم فقط اكر امكان دارد در مورد متون كهن نام مصحح كتاب را هم ذكر كنيد با درود فراوان