zegordiketabnak2018

مصدق در بهترین حالت یک سیاستمدار آرمان گرا بود، در جهان سیاست این سیاستمداران عمل گرا هستند که میتوانند تاثیر مثبتی بر روزگار کشور و مردم خویش داشته باشند. ترس مصدق از اینکه او را با همان اتهامی (نوکر استثمارگران) که او همه دشمنانش (که بسیاری از آنها مانند بقایی و حسین مکی از همرزمان او بودند) را از صحنه سیاسی حذف کرد، متهم کنند، از گرفتن تصمیم در رابطه با همکاری با ایالات متحده امریکا بازداشت. که اگر او هم مانند مستوفی الممالک، خدمت گذار ملت بودن را بر وجیه المله بودن ترجیح می داد، شاید اکنون ما در جهانی بهتر زندگی می کردیم. ایران نیاز به دولتمردانی دارد که صلاح کشور را حتی به قیمت بی آبرویی سیاسی خود بر حفظ شخصیت سیاسی خود ترجیح دهند و مصدق بدون شک اینگونه نبود.