رویابین

نیروی خاموشی را چه خوب بازگو می کند.

من در این کتاب فهمیدم که نباید به دنبال استاد گشت بلکه باید خودم جوینده باشم و راه بیکرانگی را یا با اراده بگشایم یا در راه این هدف بمیرم.

کتاب خوبیه. البته همه هفت دروازه را توضیح نمیده و تنها تا دروازه چهارم میره. پس تنها بخشی از اطلاعات داخل کتاب هست و بقیه دانش رویابینی را دوستان خودشو باید در اثر تجربه بدست بیارند. چند نکته هم درباره ترجمه مترجمان وجود دارد و آن اینکه متاسفانه همه مترجمان از واژگان اسلامی عرفانی برای بیان مفاهیم تولتک استفاده کرده اند. مشکل دیگر اینست که گاهی مترجمان بخشهایی را بنا به سلیقه خویش جمله بندی کرده اند که خود این امر موجب شده که ترجمه صد در صد وفادار به متن نباشد. به دوستان آشنا با زبان انگلیسی توصیه می کنم که نسخه زبان اصلی آن را مطالعه کنند. چون تزجمه های موجود به هیچ عنوان با روشهای جادوگری تولتک همسانی کامل ندارد.

کمونیسم هیچوقت نمیتونه در جوامع انسانی موفقیتی کسب کنه چون کمونیسم سرشت بشری رو انکار میکنه و همزمان همه ساز و کار های مخالفت رو از بین میبره. در نظام کاپیتالیسم شخص بر اساس میزان سرمایه، هوش و مهارت یا حتی بعضی مواقع شانس میتونه جایگاه خودشو در جامعه تعیین کنه. جایگاهی که ممکنه بشدت ناعدالانه به نظر برسه اما بر اساس پارامترهای موجود در کاپیتالیسم قابل قبوله. در کل کاپیتالیسم سیسنمیه که درش خطا و کاستی به عنوان یک حقیقت تعبیر میشه. یعنی خود دولت ها و سرمایه داران از عیوب موجود در سیستم اگاه هستند پس هر جا سیستم شروع به زوال کرد و دچار نقصان شد میتوانند سیستم را دوباره نظم دهی کنند. این حالت برای این در کاپیتالیسم وجود داره چون این سیستم دقیقا بر اساس سرشت و ذات بشره و در کل میشه گفت قدیمی ترین سیستم اقتصادی بشره. سیستمی که با وجود نقص های زیاد در نهایت همیشه جوابگو بوده مخصوصا برای دولتها و ملتهایی که ساز و کار های خطایابی و تصحیح خطا را برای سیستم مالی خویش تعریف نمودند این سیستم بهترین بوده یا حداقل عملی ترین. حالا اگر به کمونیسم نگاه کنیم دقیقا شرایط معکوسه. این سیستم کاملترین سیستم در حالت تئوری خودشه. یه سیستم که باید توسط انسان آرمانی. یک انسان بی عیب و نقص و کاملا درستکار و منظم اجرا بشه. یه سیستم که هیچ جایی برای مخالفت و بحث نمیزاره. یه سیستم که نیاز به تصحیح شدن نداره و هدایت کنندگانش تنها کسانی هستند که صلاح اقتصاد را میدانند. حالا بیایم از بعد عملی بهش نگاه کنیم. برگردیم به زمان انقلاب کبیر روسیه. میبینیم در طی انقلاب درباریان کنار رفتند اما دو روز بعد همه حماقت و فسادی که درباریان میکردند را کمیسرها تکرار میکردند. میشه گفت لنین پادشاه بود و کمیسرها درباریانش. لنین فکر میکرد همه چیز رو تغییر داده ولی در اصل هیچ چیز تغییر نکرده بود فقط اسم روسیه تزاری تبدیل به روسیه کمونیست شده بود. در کل اگر به همه تاریخ حکومت های با اقتصاد سوسیالیستی نگاه کنیم همین مشکل رو میبینیم. آرمان گرایی احمقانه و عدم قبول این نکته که هیچ انسانی کامل نیست پس هیچ سیستمی نمیتونه بی عیب و نقص باشه در نتیجه باید همه نیروهایی برای نظارت بر اقتصاد وجود داشته باشند. نیروهایی که نه فقط از طرف عده ای خاص در دولتها بلکه از طرف خود یک ملت به جایگاه شون دست پیدا کرده باشند. در کل سوسیالیسم و کاپیتالیسم دو روی یک سکه هستند. فقط در سیستم کاپیتالیسم سرمایه دار شخصی بصورت غیر مستقیم و با نظارت دولت سیاست اقتصادی جامعه رو تعیین میکنه پس مجبوره که همیشه با احتیاط عمل کنه و پاشو نمیتونه خیلی از گلیمش دراز تر کنه و قدرت زیادی کسب کنه. اما در اقتصاد سوسیالیستی از اونجایی که خود دولت در حال کنترل اقتصاده این احتمال همیشه وجود داره که کشور به سمت دیکتاتوری بره چون اون شخصی که کنترل سیاست و به تبع اون نیروهای مسلح رو بر عهده داره عملا داره اقتصاد رو هم کنترل میکنه. پس این فردی که سر کار است اگر واقعا فرد قدرت طلبی باشه به راحتی میتونه کل سیستم دموکرات جامعه رو به زانو در بیاره و با از کار انداختن نیروهایی مثل قوه قانون گذار و دادگستری کنترل کامل یک جامعه را بدست بگیره. در نهایت فکر میکنم سوسیالیسم بهترین سیستم بر روی کاغذه اما وقتی زمان عمل فرا برسه میشه به خوبی دید که برای انسان های امروز سیاره ما به درد بخور نیست.

فلوریندا نویسندگی نکرده بلکه سحر کرده. ;-)