سیمای ابراهیم در قرآن کریم

برگرفته از متن کتاب:
مطالعه مجموع آیاتی که درباره حضرت ابراهیم (ع) در قرآن کریم نازل شده دورنمای زندگی هیجان انگیز و مبارزات پیگیر و آموزنده او را چنین نشان میدهد: مردم عصر ابراهیم (ع) مردمی سطحی و از لحاظ فکری در مراحل ابتدائی بسر می برند. اعتقاداتی لرزان و خرافی، و افکاری منحط و پوسیده دارند. دسته ای اجرام آسمانی از قبیل ماه و ستاره و خورشید را می پرستند و برخی دیگر سنگ و چوبهائی را که با دست خودساخته و پرداخته اند معبودشان می پندارند.
تنها ابراهیم در این میان وضعی خاص و استثنائی دارد، الطاف دامنه دار و وسیع پروردگار بر سرش سایه افکنده و او را از خطر گمراهی و شرک والحاد مصون داشته است و از این رهگذر غیبی به درجه ای ممتاز از رشد و کمال روحی و فکری رسیده است و در پرتو این امتیاز فکری و رشد عقلی از جرگه مشرکین خارج میباشد.
ابراهیم در تنگنای عجیبی قرار دارد، «زندان افکار عمومی» سخت او را می آزارد؛ او انسان است، و به مقتضای سرشت انسانی خود، مخالفتها ؛ آزارها و حق کشیهای کوته بینان دلش را بدرد می آورد «احساس تنهائی و غربت به سبب عدم تفاهم رنج بخش است». همواره افرادی که از نظر فکری دیدی عمیق و روشن دارند باید: «در برابر ابراز لطیف ترین عواطف، و موشکافانه ترین اندیشه های خود؛ توهین آمیزترین سرزنش ها و نیشخند را از نزدیکترین مصاحبان بشنوند. «تشدید فشار عاطفی» را هنگامی می توانیم دریابیم که ببینیم «آزر» عموی ابراهیم نیز با او سر مخاصمه و جدال دارد...