وقتی کنارت دراز می کشم

«وقتی کنارت دراز می‌کشم» مجموعه‌شعری از افشین بابازاده است که در سال ۱۳۹۲ در لندن منتشر شد. این کتاب در امتداد مجموعه پیشین شاعر، «صبحانه در موقعیتی بهتر»، قرار می‌گیرد و نمونه‌ای از تجربه او در شعر معاصر فارسی است. بابازاده در شعرهایش به زبان ساده، فرم آزاد و نقش تجربه‌های زیسته در آفرینش ادبی توجه دارد. برای او، شعر تنها محصول لحظه‌ای از احساس یا الهام نیست، بلکه با مشاهده جهان، مطالعه و مواجهه با هنرهای گوناگون شکل می‌گیرد. این نگاه، شعر را به عرصه‌ای برای بازتاب تجربه انسانی و تبدیل لحظه‌های زندگی به تصویر و زبان پیوند می‌دهد.
عنوان کتاب، با اشاره به نزدیکی جسمانی و عاطفی، فضایی صمیمی و شخصی را تداعی می‌کند؛ فضایی که می‌تواند بستری برای تامل درباره رابطه، تنهایی، خاطره و حضور دیگری در زندگی باشد. در شعر معاصر، چنین موقعیت‌هایی اغلب از تجربه‌ای خصوصی آغاز می‌شوند، اما ظرفیت آن را دارند که به احساساتی مشترک و قابل‌درک برای خوانندگان تبدیل شوند. در آثار بابازاده، سادگی زبان و اهمیت تصویر در کنار توجه به تجربه زیسته، از ویژگی‌هایی است که برای شناخت شیوه شعری او اهمیت دارد. بااین‌حال، برای نسبت‌دادن مضمون‌های مشخص به تمام شعرهای این مجموعه، باید متن شعرها را نیز در نظر گرفت.
«وقتی کنارت دراز می‌کشم» برای علاقه‌مندان به شعر آزاد فارسی و شعرهایی که از تجربه‌های شخصی و عاطفی آغاز می‌شوند، اثری قابل توجه است. این مجموعه همچنین فرصتی برای آشنایی با صدای شاعری فراهم می‌کند که تجربه زیستن در فضای مهاجرت و ارتباط با فرهنگ‌های گوناگون را در پیشینه زندگی خود دارد. اهمیت کتاب را می‌توان در تلاش شاعر برای نزدیک‌کردن زبان شعر به زندگی و استفاده از تجربه‌های انسانی به‌عنوان ماده خام آفرینش ادبی جست‌وجو کرد؛ تجربه‌هایی که در شعر، از محدوده زندگی فردی فراتر می‌روند و امکان ارتباطی تازه میان شاعر و خواننده پدید می‌آورند.