بی خوابی

بی‌خوابی فیلمنامه‌ای جنایی و روان‌شناختی است که فیلمی به همین نام، به کارگردانی کریستوفر نولان، در سال ۲۰۰۲ بر اساس آن ساخته شد. داستان درباره ویل دورمر، کارآگاه باتجربه پلیس لس‌آنجلس است که برای رسیدگی به قتل دختری نوجوان به شهر کوچکی در آلاسکا اعزام می‌شود؛ جایی که روشنایی مداوم روز، امکان خواب طبیعی را از او می‌گیرد. اما آنچه در آغاز صرفاً اختلالی جسمی به نظر می‌رسد، به‌تدریج با فشارهای روانی، احساس گناه و پیچیدگی‌های تحقیقات جنایی درهم می‌آمیزد و کارآگاه را در موقعیتی قرار می‌دهد که مرز میان حقیقت، وجدان و فریب بیش از پیش مبهم می‌شود.
هیلاری سایتس در این فیلمنامه، با بهره‌گیری از فضایی سرد، روشنایی بی‌وقفه و تعلیقی تدریجی، روایتی می‌سازد که در آن بی‌خوابی تنها یک وضعیت جسمانی نیست، بلکه بازتابی از آشفتگی درونی و فرسایش روان انسان در مواجهه با گناه و مسئولیت است. بی‌خوابی از آن دسته آثار جنایی است که به‌جای تمرکز صرف بر کشف یک جرم، مخاطب را به درون ذهن شخصیت‌ها می‌برد و نشان می‌دهد چگونه یک تصمیم، حتی اگر ناخواسته باشد، می‌تواند زندگی فرد را در چرخه‌ای از اضطراب، پنهان‌کاری و عذاب وجدان گرفتار کند.