سرزمین مفقود: آتلانتید

«سرزمین مفقود» با عنوان اصلی «آتلانتیس»، رمانی از پیر بنوا، نویسنده فرانسوی، است که نخستین بار در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. بنوا در این اثر، افسانه آتلانتیس را از فضای معمول اسطوره‌ای آن جدا می‌کند و آن را به دل صحرای بزرگ آفریقا می‌برد. حاصل، داستانی ماجراجویانه و رازآلود است که در آن عناصر واقع‌گرایانه سفر و اکتشاف با تخیل و افسانه درهم می‌آمیزند.
داستان با دو افسر فرانسوی آغاز می‌شود که در جریان ماموریتی در صحرای آفریقا، پس از سرگردانی و پشت سر گذاشتن دشواری‌های صحرا، به سرزمینی ناشناخته و پنهان راه پیدا می‌کنند. در آنجا با آنتینه، فرمانروای مرموز این سرزمین، روبه‌رو می‌شوند؛ زنی که خود را از بازماندگان آتلانتیس می‌داند. ورود آنها به این قلمرو، مسیر داستان را از یک ماجرای اکتشافی به روایتی درباره قدرت، میل، وسوسه و مرگ تبدیل می‌کند.
یکی از ویژگی‌های مهم رمان، تضاد میان محیط خشن و بی‌رحم صحرا و فضای افسون‌کننده و در عین حال تهدیدآمیز قلمرو آنتینه است. آنتینه صرفاً یک شخصیت اسرارآمیز نیست؛ حضور او مرکز کشمکش‌های داستان است و رابطه‌اش با مردانی که وارد قلمرو او می‌شوند، به بررسی نوعی کشش ویرانگر می‌انجامد. در اینجا عشق با مالکیت، میل با قدرت و جذابیت با خطر درهم می‌آمیزد.
بنوا همچنین از افسانه آتلانتیس برای ساختن جهانی استفاده می‌کند که در آن گذشته‌ای دور و ناشناخته در برابر دنیای مدرن قرار می‌گیرد. به همین دلیل، «سرزمین مفقود» را می‌توان در کنار یک رمان ماجراجویانه، داستانی درباره رویارویی انسان با ناشناخته نیز دانست؛ جایی که کشف یک سرزمین پنهان الزاماً به معنای یافتن چیزی مطلوب نیست و کنجکاوی و میل به کشف می‌تواند انسان را به سمت نابودی سوق دهد.
فضای داستان بیش از آنکه بر توضیح علمی یا تاریخی آتلانتیس تکیه کند، بر راز، تخیل و حال‌وهوای افسانه‌ای استوار است. همین ترکیبِ صحرا، تمدنی گمشده، شخصیت آنتینه و روابط پرتنش میان شخصیت‌ها، به رمان حال‌وهوایی می‌دهد که میان ماجراجویی و خیال‌پردازی تاریک حرکت می‌کند.