خلاصه کتاب چگونه روان درمانگر خود باشید

با روزی ۱۰ دقیقه، حال روحی خود را بهتر کنید و اضطراب‌تان را کاهش دهید

خلاصه کتاب «چگونه روان‌درمانگر خود باشید» (How to Be Your Own Therapist) برآیند اثر اُوِن اُکین (Owen O’Kane)، روان‌درمانگر و نویسنده ایرلندیِ اهل بلفاست است که نخستین‌بار در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. اکین سال‌ها در حوزه سلامت جسم و روان فعالیت کرده و پیش‌تر مسئول بالینی یکی از خدمات سلامت روان در NHS بوده است. او در نوشته‌های خود تلاش می‌کند مفاهیم و تکنیک‌های روان‌درمانی را به زبانی ساده، کاربردی و قابل‌استفاده در زندگی روزمره توضیح دهد.
اکین نشان می‌دهد که برای بهره‌بردن از برخی اصول روان‌درمانی همیشه لازم نیست ساعت‌های طولانی صرف کرد. محور اصلی کتاب مجموعه‌ای از تمرین‌ها و روش‌های کوتاه است که می‌توان تنها در حدود ۱۰ دقیقه در روز انجام داد تا افکار، احساسات و الگوهای رفتاری خود را بهتر شناخت و مدیریت کرد. او در این کتاب از شیوه‌های مبتنی بر شواهد مانند درمان شناختی‌رفتاری (CBT)، ذهن‌آگاهی و درمان بین‌فردی بهره می‌گیرد و آن‌ها را به تمرین‌هایی ساده برای زندگی روزانه تبدیل می‌کند. هدف این تمرین‌ها کمک به کاهش اضطراب، مدیریت استرس، شناسایی افکار و عادت‌های آسیب‌زا و شکل‌دادن به نگرشی سالم‌تر نسبت به خود و مشکلات زندگی است.

بخشی از کتاب چگونه روان‌درمانگر خود باشید:
«می‌خواهم به شما یاد بدهم چطور درمانگر خودتان باشید و هر روز فقط ده دقیقه، درمان را به بخشی از زندگی‌تان تبدیل کنید. اما پیش از آن، می‌خواهم درباره شرم و انگ اجتماعی‌ای صحبت کنم که هنوز پیرامون روان‌درمانی وجود دارد.
همیشه برایم جالب است وقتی مراجع تازه‌ای در پایان جلسه به من می‌گوید: «وای، آن‌قدرها هم بد نبود!» (معمولاً مردها این را می‌گویند.) همیشه از آن‌ها می‌پرسم منظورشان چیست، چون تصوراتی که مردم درباره روان‌درمانی دارند برایم بسیار جالب است و همان‌طور که احتمالاً حدس می‌زنید، پاسخ‌های بسیار متنوعی شنیده‌ام. خودتان را آماده کنید!
«برای یک درمانگر، خیلی آدم معمولی‌ای به نظر می‌رسی.»
«آن‌قدر که فکر می‌کردم عجیب نبود.»
«تعجب کردم که خندیدیم.»
«اصلاً آن‌طوری نبود که فکر می‌کردم. مثلاً نگفتی: “این چه حسی در تو ایجاد می‌کند؟”»
«از حرف‌هایی که زدم شوکه نشدی.»
«هیپنوتیزمم نکردی.»
«فکر می‌کردم فقط سرت را تکان بدهی و بگویی: “متوجه‌ام.”»
«خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم منطقی بود.»
«همه‌اش اشک و احساسات نبود.»
«فکر می‌کردم یک آدم خیلی... عجیب باشی.» (و انواع مختلف همین حرف!)
ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. گاهی در جمع‌های اجتماعی ترجیح می‌دهم به مردم نگویم شغلم چیست. چون متوجه شده‌ام حرفه‌ام اغلب یا باعث نگرانی‌شان می‌شود فکر می‌کنند از روی چند دقیقه گفت‌وگوی معمولی دارم ذهنشان را می‌خوانم یا آن‌ها را «تشخیص» می‌دهم یا احساس می‌کنند باید تمام داستان زندگی‌شان را برایم تعریف کنند، یا اصلاً از من فاصله می‌گیرند.
وقتی مسئول بالینی یکی از خدمات روان‌درمانی NHS بودم، فهمیدم بعضی واژه‌های مرتبط با سلامت روان باعث می‌شوند مردم حتی در گروه‌های درمانی شرکت نکنند. مثلاً اگر گروهی با عنوان «کنار آمدن با افسردگی» تشکیل می‌دادیم، احتمال داشت هیچ‌کس نیاید. اما اگر همان گروه را «حال خودت را بهتر کن» می‌نامیدیم، ظرفیتش کامل می‌شد.»