شورآباد

ضمیمه مجله دانشکده ادبیات، شماره ۳، سال نهم

«شورآباد» از آثار داستانی محمدعلی جمال‌زاده است که نخستین انتشار مستقل آن به سال ۱۳۴۱ شمسی (۱۹۶۲ میلادی) برمی‌گردد.
داستان درباره روستایی دورافتاده به نام شورآباد است. گروهی از افراد که «رواج فرهنگ» و باسواد کردن مردم را راهی برای پیشرفت جامعه می‌دانند، جمعیتی با عنوان «کلیدداران سعادت ملی» تشکیل می‌دهند و مامورانی را برای بررسی وضعیت روستاهای دورافتاده و فراهم کردن زمینه آموزش و بهبود زندگی مردم به این مناطق می‌فرستند. سه مامور به شورآباد می‌روند و برخورد آنان با محیط روستا و مردم، هسته اصلی داستان را شکل می‌دهد.
جمال‌زاده در این داستان، مانند بسیاری از نوشته‌های اجتماعی خود، از طنز، کنایه و تمثیل برای پرداختن به مسائل اجتماعی استفاده می‌کند. «شورآباد» را می‌توان داستانی درباره فاصله میان برنامه‌ها و شعارهای اصلاح‌طلبانه از یک سو و واقعیت زندگی مردم محروم و دورافتاده از سوی دیگر دانست. روستا در داستان تنها یک مکان جغرافیایی نیست، بلکه بستری برای نشان دادن مشکلات اجتماعی، فقر، عقب‌ماندگی و دشواری‌های اجرای طرح‌های اصلاحی است.