صبحانه در موقعیتی بهتر: گزیده ای از مجموعه

نویسنده درباره این مجموعه گفته است که بازتاب دوره‌ای از زندگی اوست؛ دوره‌ای که در آن مضامینی مانند عشق، بی‌خیالی، کاغذ، نوشتن، مستی، فکرها و سرزمین حضوری پررنگ دارند. او شعر را بخشی از زندگی روزمره و ابزاری برای آشکار کردن تجربه زیسته خود می‌داند.
در نقدهای منتشرشده درباره این مجموعه نیز اشاره شده که شعرها صرفاً در انتظار «موقعیتی بهتر» نمی‌مانند، بلکه از طریق خودِ نوشتن می‌کوشند آن موقعیت را خلق کنند؛ به همین دلیل، واژه‌هایی مانند «کاغذ»، «قلم»، «واژه» و «نوشتن» در شعرها بسامد بالایی دارند. افشین بابازاده بعدها در گفت‌وگویی تصریح کرده که کتاب «وقتی کنارت دراز می‌کشم» را ادامه‌ای بر فضای «صبحانه در موقعیتی بهتر» می‌داند.

بخشی از شعر صبحانه در موقعیتی بهتر:
شاید گفتن ندارد
وقتی صبحانه در موقعیتی بهتر
کلمات اتوکشیده را
در تنهایی جستجو می کند.
هر روز
هوایی تازه را
از سبزه ها
خیابان ها
و از تمام آسمان ابری و صاف می طلبم
هوایی تازه برای پریدن
و سقوطی آزاد
در برابر آنچه که احساس می کنم
شاید جلوه ای ندارد
تا در کف قهوه ام
روی صندلی های موقعیتی بهتر
بهانه ی بیدار ماندن و
فصول تکراری را
حکایت کنم...