دلاوران کربلا

از پیشگفتار:
زندگی بشر پیوسته در تحول و دگرگونی است، بهمان گونه که آنان در راه رفع نیازمندیهای مادی خویش بکاوشها پرداخته و بر بسیاری از دشواریها پیروز گشته اند، در جهان معنی نیز برای دریافت حقایق بکنجکاوی و تجسس پرداخته ببر گرفتن پرده اوهام و خرافات از چهره تابناک حقایق گراییده اند و هر چند بطور مطلق نمی توان ادعا کرد که بکنه و حقیقت امور رسیده است ولی بحکم غریزه بر آنقدر که توانسته در این راه کوشیده است و سیمای درخشان بسیاری از حقایق را از میان ابرهای تیره اغراض نمایان ساخته است.
قیام حسین (ع) که بمصلحت عموم وقوع یافت بمقتضای سنت تطور اجتماعی و جبر تاریخی صورت گرفته است. برخی از نهضت های حقجویانه که با فداکاری و جانبازی بیشتر رهبر آن همراه است، چنان تاثیری در نفوس مردم بجا می گذارد که هیچگاه از خاطره ها محو نمی گردد و تلاش و کوشش مخالفان و مغرضان در نابودی آثار آن بی نتیجه می ماند و به رسوایی و بدنامی بیشتر ایشان می انجامد. نهضت حسین را باید از آن گونه شمرد. حسین معرف احساسات اکثریت مسلمانان است و غرضش از این قیام بیدار ساختن آرزوهای خفته مردمی بود که در زیر تازیانه جور امراء و حکام کمر خم کرده مجال اظهار حقایق و داد خواهی از آنان سلب شده بود.
حسین (ع) برای تحقق بخشیدن به آرمانهای مقدس انسانی بپاخاست و هر چه در نزدش گرامی و ارزنده بود در این راه فدا کرد؛ بنابراین او مظهر کامل حق و حقیقت است او سر باخت ولی باستمکاران نساخت.
حسین فریاد می زد: مرگ برای من گواراتر از کشیدن بار ننگ است. او در علو طبع و بزرگواری و بلندی همت و دیگر صفات پسندیده بدرجه ایست که قلم از تحدید عاجز است...