نقش توحید و معاد در حرکت انبیا

برگرفته از متن کتاب:
در بررسیهای قبلی خویش از سوره نباء، با نقش اساسی "توحید" در بعثت انبیاء آشنا شدیم و دیدیم که انبیا چگونه در بدو حرکت خویش با طرح شعار "توحید" (قولوا لا اله الا الله تفلحوا) و القاء جهان بینی توحیدی بجای جهان بینی شرک، به سطح درک و شعور توده ها، قبل از همه و بیش از همه، مشرکین و کفار حاکم را در مقابل خود می یافتند، حتی قبل از اینکه مستضعفین، به محتوای پیام آنان پی ببرند و هدف بعثتشان را دریابند.
طرح شعار توحید، در واقع حرکتی در جهت بهم ریختن تمام تعینها و ثبوتهایی بوده است که حاکمین بر توده ها، برای تثبیت حاکمیت شوم خویش و جنبه الهی، جبری و قانونی دادن به ستمگریهای خود، ساخته بودند و به توده های بی شناخت و ناآگاه، چنین فهمانده بودند که این نظام اجتماعی و طبقاتی و شرک، بازتاب و انعکاسی است از نظام شرکی که بر کل هستی حاکم است. اما پیامبران با شعار توحید به مقابله با این ذهنیتهای شرک آمیز می رفتند و می کوشیدند تا اندیشه های تثبیت یافته در ذهن توده ها را فرو ریزند و به آنها بفهمانند که بر خلاف آنچه که این غاصبین تاریخ می گویند، در هستی تنها توحید، یگانگی و یکتایی حاکم است و همین یگانگی، باید که در اجتماع هم حاکمیت یابد و لذا، طبقات اجتماعی باید از میان بروند.
اما در ادامه بررسی آیات سوره "نباء" ، به نکته تازه ای بر میخوریم که در واقع مکمل بعثت انبیاء و شعار توحید ایشان است و آن "اصل قیامت" یا "معاد" می باشد...