دیوان کهنه حافظ

ساقی بیا که یار ز رخ پرده بر گرفت...

سلام دوستان دیوان حافظ تصحیح تیمور برهان لیمودهی را اگردر دسترس دارید به اشتراک بگذارید.

[b]ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد *** دل رمیده ما را رفیق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت *** به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد[/b]


میلاد حضرت محمد مبارک

[b]بگیر طره مه چهره‌ای و قصه مخوان[/b]

.
[b]گیاهی که می خواد راست قامت بالا بره ، ناگزیره به راست قامتی تکیه کنه. مثل انسانی که می خواد قامت انسان بودنش راست باشه باید طره ی راست قامتی رو بگیره.
.
نیاز انسان به پیامبران و بزرگان اینچنینه.[/b]
" حسین رنجبر"

.
تمام بیت های این شعر سربازهای مغــــــــولند انگار ،، که آتش به دست عزم سوزاندن دل ناکام و نابلدی رو دارند. ...یا آتشفشـــانند که مذابــــش از دیــــده خارج میشه.
.


[b]هزار جــــــهد بکردم که یـار من باشی /../ مُرادبخــــــشِ دلِ بـی‌قــــــرارِ من باشـی
.
چراغِ دیــده شــــب زنده‌دار من گردی /../ انیــسِ خاطرِ امیدوار من باشــــــی
.
چو خسروان ملاحت به بنـــــدگان نازند /../ تو در میانه خداونــــــــدگار من باشـی
.
در آن چمن که بُتان دست عاشقان گیرند /../ گرت ز دست برآید نگــار من باشـــی
.
شبــــی به کلبه احزان عاشقــــــان آیی /..../ دمی انیـــس دل سـوگوار من باشـی
.
شود غزاله خورشـــــــــــید صید لاغر من /.../ گر آهویی چو تو یک دم شـــــکار من باشــــــی
.
سه بوســــــه کز دو لبــــــت کـرده‌ای وظیفه من /.../ اگر ادا نکنـــــــی قرضـــــــــــدار من باشی!
.

من این مراد ببینم به خود که نیم شبـــی /.../ به جای اشــک روان در کنــــــــــــار من باشــــــی؟؟؟؟!
.
من ار چه حافظ شهرم، جــــــوی نمی‌ارزم /.../ مگر تو از کـــــــــــــــرم خویش یار من باشـــــــی[/b]

[b]گو نام ما ز یاد به عمدا چه می بری؟ /......./ خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما
.
._____-
" مرا یاد کنید ، تا شما را یاد کنم" قرآن کریم
______

تفسیر استاد رنجبر از این بیت :

پس اکنون ، که به یاد توم مرا نادیده نگیر. چرا که زمان های غافل بودن از تو خودشان خواهند آمد. زمان هایی که به یاد تو نیستم و تو حق داری به یاد من نباشی .[/b]
.

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم.

سیاه نامه تر از خود کسی نمی بینم

:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^:^.

[b]صبحدم از عرش می آمد خروشی ، عقل گفت :

قدسیان گویی که شعرِ حافظ از بر می کنند ...[/b]


:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.:

حافظ تو این سخن ز که آموختی که بخت
تعویذ کرد شـــــــــعر تــــــرا و به زر گرفت