تابستان همانسال: هشت قصه پیوسته

«تابستان همان سال» تنها مجموعه‌داستان منتشرشده ناصر تقوایی و از آثار مهم داستان‌نویسی جنوب ایران است. کتاب نخستین‌بار در سال ۱۳۴۸ توسط انتشارات لوح منتشر شد و شامل هشت داستان کوتاهِ به‌هم‌پیوسته است.
داستان‌ها در فضای جنوب ایران و محیط‌های صنعتی و نفتی می‌گذرند و شخصیت‌های اصلی‌شان عمدتاً کارگران اسکله و تاسیسات نفتی‌اند. هر داستان استقلال خودش را دارد، اما شخصیت‌ها، مکان‌ها و سرنوشت آدم‌ها میان داستان‌ها تکرار می‌شوند و مجموعه را به یک کل منسجم تبدیل می‌کنند. به همین دلیل گاهی از آن با تعبیر «هشت قصه پیوسته» یاد می‌شود.
اهمیت کتاب تا حد زیادی به این برمی‌گردد که تقوایی از نخستین نویسندگانی بود که زندگی کارگران محیط‌های صنعتی مدرن ایران را به‌طور جدی وارد داستان فارسی کرد. خود تقوایی گفته بود جلال آل‌احمد این داستان‌ها را از نخستین نمونه‌های داستان‌های «کارگری صنعتی» در ادبیات ایران می‌دانست؛ چون پیش از آن بخش بزرگی از ادبیات داستانی بیشتر به مشاغل و فضاهای سنتی می‌پرداخت.
فضای مجموعه تیره، خشن و تلخ است: گرما، فقر، بی‌کاری، کار طاقت‌فرسا، فاصله طبقاتی، سرخوردگی، الکل، خشونت و شکست عاطفی و اجتماعی در آن حضور پررنگی دارند. با این حال تقوایی معمولاً مستقیم شعار نمی‌دهد؛ شرایط شخصیت‌ها را از طریق جزئیات زندگی روزمره، گفت‌وگوهای کوتاه و توصیف محیط نشان می‌دهد. این ویژگی بعدها در سینمای او هم دیده می‌شود.
یکی از زمینه‌های تاریخی مهم کتاب، ملی‌شدن صنعت نفت و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ است. به‌ویژه داستانی که عنوان مجموعه را دارد، فضای یاس و فروپاشی امیدهای اجتماعی پس از آن دوره را بازتاب می‌دهد. برخی پژوهش‌ها «تابستان همان سال» را اساساً روایتی ادبی از شکست و سرخوردگی نسل پس از ۲۸ مرداد می‌دانند.