اعترافات آگوستین قدیس

کتاب حاضر، یعنی اعترافات، از نثری خودبسنده برخوردار است؛ نثری که سرشار از اندیشه‌ها وخاطره‌های شخصی و خانوادگی است و در ضمن واگویی و واکاوی آن خاطرات، عالی‌ترین افکار انتزاعی فلسفی و کلامی را در میان می‌گذارد؛ چنان‌که امروزه نیز اندیشه‌هایش درباره‌ی مباحثی مانند حافظه، زمان، و زبان، قابل تأمل است. در عین حال، کشش و جاذبه‌ی متن که از تجربه‌ای وجودی برمی‌خیزد، حتّی می‌تواند سرآغازی باشد برای افراد علاقه‌مند، امّا غیر متخصص در حوزه‌ی الهیات وجودی. چرا که پرده‌برداری از خفایای زندگی یک انسان کمال‌طلب، خود به منزله‌ی ارائه‌ی نمونه‌ای است برای کسانی که به حقیقت عشق می‌ورزند و سودای تبلیغ آن را در سر دارند.