همقطارها

یکی از گونه‌ها یا به اصطلاح ژانرهای مهم ادبی در هر کشور، ادبیات جنگ آن کشور است. ملل گوناگونی که تاریخ آن‌ها به پدیده‌ی جنگ نیز مبتلا بوده، به آفرینش ادبیاتی در این‌باره دست زدند که به فراخور نقش و موضع‌گیری که در جنگ داشتند به عناوین متفاوتی شناخته شد: ادبیات دفاع کبیر میهنی روسیه به رغم رویکردهای متفاوتی که کشورهای درگیر جنگ نسبت به این پدیده داشتند. کتاب حاضر می‌کوشد گزارشی از داستان گونه از جنگ میهنی روسیه را ارائه نماید.

گزیده ای از متن کتاب:
دانیلوف خوابش نمی برد. او برخاست و پرده ضخیم را کنار زد و شیشه پنجره را پایین آورد. قاب سنگین بدون سروصدا به طرف پایین لغزید. همه چیز این قطار مرغوب و کیپ و بادوام بود. شخص به هر چیزی که دست می زد، لذت می برد. باد تندی وارد پنجره شد. دشت و آسمان رنگ خاکستری روشنی داشت. فصل شبهای سفید و آرامش مطلق فرارسیده بود. تابستان آن سال دیر شروع شد و به هیچ یک از تابستانهای دیگر شباهت نداشت. روزها آفتاب مثل خورشید جنوب، همه جا را می سوزاند و شبها هوا سرد میشد. دانیلوف که کنار پنجره ایستاده بود، احساس کرد که سردش شده است. شاید علت این بود که مدت زیادی کنار پنجره ایستاده بود. شاید. ولی خودش نمی دانست چه مدتی کنار پنجره بود...