اساسنامه و نظامنامه کانون بانوان - اردیبهشت ۱۳۱۴

«اساس‌نامه و نظام‌نامه کانون بانوان ایران» سند رسمی تاسیس و آیین‌نامه داخلی کانون بانوان ایران است که در اردیبهشت ۱۳۱۴ (دوره رضاشاه) منتشر شد. این متن، چارچوب حقوقی، اهداف، ساختار اداری و شیوه فعالیت‌های کانون را مشخص می‌کند و از مهم‌ترین اسناد مربوط به سیاست‌های دولتی در حوزه زنان در دهه ۱۳۱۰ شمسی به‌شمار می‌آید.
کانون بانوان در سال ۱۳۱۴ با حمایت دولت و در پی برنامه‌های نوسازی اجتماعی تاسیس شد. این نهاد با پشتیبانی چهره‌هایی چون شمس پهلوی (به‌عنوان رئیس افتخاری) و مدیریت اجرایی فعالانی مانند صدیقه دولت آبادی شکل گرفت. فعالیت آن در همان سالی آغاز شد که سیاست‌های دولت درباره تغییرات اجتماعی زنان—از جمله زمینه‌سازی برای کشف حجاب (دی ۱۳۱۴)—در دستور کار بود.
این سند معمولاً شامل بخش‌هایی درباره:
اهداف کانون (ارتقای «تربیت»، «فرهنگ»، «بهداشت» و مشارکت اجتماعی زنان)
شرایط عضویت و انواع اعضا
ارکان اداری (هیئت‌مدیره، رئیس، کمیسیون‌ها)
منابع مالی و نحوه اداره جلسات
برنامه‌های آموزشی، سخنرانی‌ها و فعالیت‌های فرهنگی است.