عافیتگاه

عافیت‌گاه، که تاریخ نگارش سال 57 را برخود دارد، احتمالا آخرین فراوردة اشتغال خاطر ساعدی از دنیای «اهل هوا» است، که چندان پرورده نشده است و اثرِ دست یک سیاح مجذوب را بر خود دارد، البته با نگاه همان آدم دلسوز و علاقه‌مند به نفسانیات. مایة اصلی فیلم‌نامه بر پایة سفر وهم‌آمیز فردی به نام دکتر جمشید تهرانی به روستاهای سواحل جنوبِ دریای فارس تنظیم شده است. بنا به معرفی نویسنده، دکتر تهرانی یک جامعه شناس پنجاه ساله است، با «ادا و اطفار خرده بورژوای غرب زده» که ظاهرا کنجکاو است ولی در بطن کنجکاوی او چیزی جز فضولی نیست. مرد رند، چاخان، حراف و قاضی است. به رغم میل خود، به توصیة مبهم اداره‌ای که در آن شاغل است، سفر به صفحات جنوب را آغاز می‌کند، تا دربارة «پروژة ادغام استانداردیزاسیون سنتتیک» تحقیق کند؛ پروژه‌ای که در متن فیلم‌نامه هیچ توضیحی در باب آن داده نمی‌شود.

این کتاب پیشتر به صورت ناقص در سایت قرار گرفته بود.