صد هایکوی مشهور

برکه ای کهن
آوای جهیدن غوکی در آب
هایکو فوقالعادس

[i][b] بهار[/b][/i]
[b]در سوگ مرگ فرزند[/b]
زندگی اش چو رویایی در بهار، کوتاه، دلگیر...
آه، بر من رحم آورید، تا مجنون نگشته ام!
Shik
[b]اتحاد خاموش[/b]
پروانه های تنها، می رقصند در میان هوا
تا به هم بپیوندند:
یک جفت چقدر بی حرکت است.
Basho
[i][b]نابستان[/b][/i]
[b]پوزش[/b]
ببخش که کلبه ام اینقدر کوچک است
اما نو آزادی تا
تمرین پرشت را انجام دهی، آقای کک.
Issa
[b]ترس[/b]
مار به آرامی از من دور می شود،
اما هنوز چشمانش
از میان علفها به من خیره شده و فلجم کرده
kyosihi
[b]آرامش نیمه تابستان[/b]
چقدر گرم است،
در بعداز ظهری بدون نسیم
تارهای عنکبوت از درختان خاک آلود آویزان شده است.
[i][b]پاییز[/b][/i]
[b]چسبنده[/b]
این دنیا چون قطره شبنمی است، نشسته
می لغزد بروی ساقه ای...و هنوز...هنوز....
Issa
[b]به سوی اقیانوس تابان[/b]
شبنم ها با تابش آفتاب، خشک و ناپدید شدند
این دنیا گذرگاه است:
آنها را بیش از این یارای ماندن نیست.
Issa
[i][b]زمستان[/b][/i]
[b]مطرود[/b]
برخلاف بقیه، هنوز تسلیم مرگ نشده
با وجود ضعف کهنسالی:
مگس زمستانی!
kikaku

ماه کامل پاییز:
بنگر سایه درخت کاج (اندوه) را
بروی حصیر
__________________
زنبور، چرا تو
به من خیره گشته ای؟
من که گل نیستم.
__________________
گوی های شیشه ای و نورهای درخشان
درختی مرده در اتاق نشیمن
کشته شده برای بزرگداشت یک ولادت.
__________________
در چنین شب سردی
آیا ماه هم خوابیده؟
آنجا، توی برکه؟

[b]شعری از این دست اگر برآنی که بگویی،
نخست باید جانی از این دست را در خور باشی،
نقشی بدین گونه اگر بر آنی بنگاری،
نخست باید نقشی از این گونه را اندر یابی.ذن کوان-118
[/b]
[b]بر برکه کهن
غوکی ناگاه فرو می جهد
صدای آب[/b]-باشو(صد هایکوی مشهور-ص-84)

[b]هایکو[/b] یکی از [b]معروفترین شعرهای بی قافیه ژاپنی[/b] است که توسط [b]ماتسو باشو[/b] سروده شده است،
می گویند پیش از باشو هایکو صرفاٌ بازی با کلمه بود و عمق اش از بیان یک نکته ظریف در نمی گذشت.
اما [b]باشو با بیان برکه کهن جنبش نوی به هایکو[/b] داد.
[b]هایکو یک شعر معمولی[/b] نیست.[b]شعر معمولی از خیال و تصور ساخته شده و آفریده ی ذهن[/b] است.
[b]این شعر نه تنها از نظرهنری، بلکه از نظر وجودین نیز زیباست...[/b]
[b]عطر و لطافتی که دارد از کیفیات انسان های روشن بین است.[/b]
[b]
هایکو انعکاسی که از آنچه است که هست....[/b]

زمانی که هایکو، این شعر فوق العاده تولد یافت:
روزی بعد از یک روز بارانی باکو(استاد باشو) وارد کلبه اش شد و گفت: ادراک تو از این روز بارانی چیست؟(نپرسید که: اطلاعات و دانش تو در این روزها چگونه است!!!)
[b]دانش آموختنی است اما فهم و درک وجودین و متعلق به خود توست(دانش از بیرون می آید و فهم از درون می جوشد)[/b]
باشو پاسخ گفت: باران متوقف شد/ خزه ی سبز مرطوب شد([b]ولی چند لحظه پیش باران متوقف شد،خزه سبز مرطوب شد[/b])باکو از این جواب راضی نشد.او می گوید "چیزی بیش تر از آنچه گفتی- بگو..!"
نه اینکه بیشتر توضیح بده، بلکه چیزی عمیق تر،وجودی تر و قوی تر بگو،
[b]در آن لحظه "باشو صدای قلب پریدن قورباغه در دریاچه را شنید،او گفت:
غوکی هم اکنون در آب پرید
صدای آب[/b]

نتیجه اینکه:به قول عرفای خودمون حال رو در یاب(وااااااااااای که چه کار سختیه.......!!)

و یک هایکو زیبا، تقدیم به دوستان....
[b]ماه دیگر عاشق نبود
شاخه اما رهایش نمی کرد[/b]

[b]هورررررررا8-)8-)8-) و زنده باد هانیه عزیز:x[/b]

ای شبنم سفید شفاف با چه قضاوت سستی جای آرامیدنت را انتخاب می کنی

زاغی پرید در سکوت...