کارت پستال

درباره‌ی مقوله‌ی مهاجرت سخن‌ها گفته شده، جداماندگی و غربتی که به صورت خودآگاه انتخاب می‌شود. بیشتر مهاجران در سرزمین ناآشنای نو رسیده‌ی خود، زندگی دوباره‌ای را حس می‌کنند. سرزمینی که در آن هیچ چیز آشنایی وجود ندارد و غربت، روز و شب نمایان است. هستند مهاجرینی که با رضایت خود از سرزمین مادریشان برای پیشرفت، تجربه‌ی فضایی جدید و تحصیل جدا شده‌اند؛ تحمل غربت احتمالا برای این دسته از افراد آسان‌تر است. اما، دو دسته دیگر هم هستند، دسته‌ی اول کسانی‌که به تبعید اجباری فرستاده شدند و برخلاف میل باطنی مجبور به تحمل غربت شده‌اند و دسته دوم هم مهاجرینی که وطنشان را با بغض و دلخوری ترک کرده‌اند. مهاجرین دسته دوم شاید سخت‌ترین شرایط را تجربه می‌کنند، بی هویتی در سراسر زندگی‌شان در غربت ریشه دوانده و راهی برای بازگشت هم نیست. بزرگترین ترس این دسته از مهاجران، جاده‌ی یک طرفه‌ی پیش روی آن‌هاست. روح‌انگیز شریفیان در کتاب کارت پستال راوی زندگی یکی از همین مهاجرانی‌ست که راهی برای بازگشت ندارد.